Bloggermann

Bloggermann

Nieuwtjes, berichtjes, lief dagboek

Op deze pagina hoop ik met enige regelmaat iets te posten.

Eigenlijk bedoeld voor berichtjes over fotografie, maar het blijkt in de praktijk hoofdzakelijk wat overdenkingen die ik anders op Facebook zou plaatsen.


Soms zeggen plaatjes meer dan woorden; dan moet je even >>>HIER <<< kijken.




Veel plezier, of klik weg :-)

Lucht

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Sat, June 03, 2017 19:21:05
Het einde is nabij. Het lijkt erop dat er eindelijk een einde komt aan een periode waarin ademhalen een vermoeiende bezigheid is. Met een neus die nagenoeg de hele dag dicht zit, is het leven soms lastig.
Krav Maga bleek niet lang haalbaar, omdat ik gewoon niet genoeg adem kon halen; probeer dat maar eens met een bitje in je mond.

In slaap vallen kan alleen door de neus open te trekken, diverse houdingen waardoor ik wel in slaap val, maar 's nachts weer wakker word omdat mijn neus dicht zit, of mijn keel droog is. De periode van korte nachten lijkt aan zijn einde te komen.

Al eerder was geprobeerd mijn neus weer op te lappen. Bij de eerste poging is met wat boor- en freeswerk de luchtdoorlaat vergroot, maar helaas is er weer net zoveel littekenweefsel terug gekomen en was ik weer terug bij af.

Later werd besloten een stukje bot uit de onderkant van mijn neus weg te halen en dat te gebruiken om de bovenkant van de neus te verbreden. Tijdens de operatie werd het open neus syndroom geconstateerd en werd de operatie stop gezet.

Helaas krijg ik steeds meer last van de constant verstopte neus. Altijd vermoeid en vaak ontstekingen. Dus toch maar weer naar het ziekenhuis, het derde.

Na twee consults en twee slaaponderzoeken, waarvan één onder narcose, zijn alle andere opties uitgesloten en is de oorzaak gevonden. Belangrijker nog: de oplossing is gevonden.

Binnenkort wordt een gedeelte van het slijmvlies weggebrand. Niet met een vlammenwerper maar met microgolven zoals we die kennen uit de magnetron.
De hele behandeling duurt ongeveer 20 minuutjes, maar het herstel zal 4 - 6 weken gaan duren. Misschien lange weken omdat ik mogelijk nóg minder adem kan halen, maar daarna moet ik eindelijk normaal adem kunnen halen zonder moe te worden.

Ik zie er naar uit!


Macro

foto'sPosted by johnbornemann.com Sun, May 28, 2017 08:24:52

Het is nog geen half zes in de morgen als ik de auto parkeer bij de Oisterwijkse vennen. Daarvoor moet ik wel om 04:00 uur de wekker zetten, au! De zon moet nog opkomen en ik hoop op een mooi gekleurde lucht over het benevelde water. Ik word niet teleurgesteld. Vandaag heb ik een missie; het fotograferen van libellen met mijn nieuwe camera en macrolens.

Aan de rand van het eerste vennetje dat ik tegen kom ben ik blijkbaar het ontbijtje voor honderden muggen. Zolang ik loop valt de schade mee, maar zodra ik stil sta ben ik meer bezig deze hongerige meute van me af te houden, dan met het maken van foto’s. Het zonnetje komt op, de jacht op libellen en andere insecten is geopend.


Op een Facebook pagina had ik mijn eerste macrofoto’s geplaatst met het verzoek om opbouwende kritiek en met die nieuwe kennis ging ik op pad. Een klein diafragma zou het magische woord zijn, dus ging ik hiermee experimenteren. Met het nog flauwe licht betekende dit wel dat de ISO flink omhoog moest. In de wandeling van ruim 5 uur die volgde heb ik gespeeld met veel verschillende instellingen. Om de ISO te verminderen heb ik ook gebruik gemaakt van een LED videolamp en natuurlijk de reportage flitser.

Libellen heb ik in ruime mate gezien; als een stel ADHD-ers scheren ze over het water, maar geen van deze kamikazepiloten wilde ergens landen. Misschien dat ze dat later op de dag doen, maar deze ochtend hadden ze andere plannen. Jammer, want voor deze diertjes was ik eigenlijk afgereisd naar het mooie Brabant.

Thuis aangekomen heb ik de buit eens goed bekeken. Van de ruim 150 foto’s zijn er maar een handjevol die ik echt geslaagd vind. Snel delen op het internet en vragen om feedback. Leermoment. Sluitertijd te lang, ISO te hoog en vooral de tip op met een klein diafragma te werken bleek volgens bijna iedereen helemaal verkeerd. Flitsen is uit den boze, net als fotograferen met teveel zonlicht.
Van de foto’s die ik eigenlijk wel mooi vind, krijg ik tips hoe ik er met Photoshop misschien nog iets van kan maken.

Met al die goedbedoelde feedback ga ik binnenkort weer op pad.
Vanmorgen is ook de schade van gister goed zichtbaar. Mijn armen, benen en hoofd zitten vol met grote dikke bulten en rode plekken die irritant jeuken. Je moet er natuurlijk wel wat voor over hebben.






fossiel

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Wed, May 03, 2017 17:43:16

Echt verschrikkelijk vind ik het niet, dat ouder worden. Het lijf geeft zelf wel aan dat de beste tijd er op zit; wallen, rimpels, pigmentvlekken op de handen en een uitdijende buik zeggen eigenlijk al genoeg. Ja, de luxe “power-naps” zijn intussen veranderd naar een soort reddingsboei waardoor ik het einde van de dag toch nét nog red. De enkeling die het op kan brengen een beetje van me te houden smeek ik: als het verval nog groter wordt, willen jullie me dan alsjeblieft preventief ruimen? Dat scheelt me veel energie en de wereld kan best zonder me. Ik vrees dat niemand aan mijn smeekbede gehoor zal geven en met een beetje pech word ik misschien wel 120, zucht, steun, kommer en kwel.

Op zich is dat ouder worden niet zo’n probleem, maar er constant op gewezen worden hoeft nou ook weer niet. Drie voorbeelden uit de afgelopen 24 uur:

Mijn kapsalon is gesloten, dus wandel ik de stad in voor een kapper waar ik zonder afspraak binnen kan wandelen. Die zijn er genoeg in deze studentenstad en ook nog eens voor een vriendelijk prijsje. De borden in de winkelstraten roepen je toe: knippen voor een tientje en voor ik het weet zit ik op de stoel tussen de knappe mannelijke Marokaanse studenten en wat oudere Hollandse huisvrouwen die voor een dubbeltje op de eerste rij willen zitten. De kapper slooft zich uit, doet verschrikkelijk zijn best en neemt alle tijd voor me. Stilletjes heb ik besloten deze man méér te betalen dan het tientje.
Na het knippen loop ik naar de kassa, waar na één druk op de knop op het display de deprimerende tekst verschijnt ” 65+ € 13.50” Met het bedrag heb ik geen moeite, maar moet dat 65+ me nou echt in blauw neon toeschreeuwen? Die fooi kan hij meteen vergeten smiley

Dezelfde middag ga ik voor een nieuwe bril. Na een kwartiertje door high tech apparatuur te zijn gescand volgt het milde oordeel: “de verziendheid is verbeterd, wat wel vaker voor komt bij oudere mensen” en “de bijziendheid valt nog alles mee …. voor uw leeftijd” Zucht. Stap ik binnenkort over van een jong fris pilsje naar de oude jenever?

Vandaag met twee kleinkinderen op stap geweest naar Naturalis. T-rex Trix bewonderd. Een Dino-burger verorberd, wat “doe-eens-wat-leuks-in-een-saai-museum-met-de-kleintjes” activiteiten gedaan en aan het einde van de middag de kids weer thuis afgedropt. Ik ben versléten! Snel op de bank met de voetjes omhoog. Vroeger kon een dagje op stap met 8 kinderen me bergen energie geven, nu staat het energie-level op “game-over”.

Tja, misschien hoor ik toch wel thuis in Naturalis; als fossiel.

(bron foto: het klokhuis punt en el)





Een echte man?

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Sat, April 15, 2017 20:20:33

Deze week kwam ik weer achter dat ik op veel punten in het leven weinig mannelijke eigenschappen heb. Waar hele horden mannen iedere weekend met een emmertje sop naar de straatkant lopen, rijd ik om de paar maanden naar de wasstraat. Niet omdat ik poetsen niet leuk vind, maar nét niet leuk genoeg om dat iedere week te doen.

Gewoonlijk doe ik zo twee keer per jaar moeite om de auto met de hand te wassen en in de was te zetten; net vóór de winter en weer in het voorjaar. Anders wordt het wanneer ik een andere auto heb gekocht. Met de hand poetsen betekent dat je alle krasjes, deukjes, steenslag en doffe plekken goed ziet. Soms even schrikken, maar met het ruime aanbod van poetsmiddelen kan je wonderen verrichten.

Ooit heb ik een door de zon sterk verweerde rode Opel weer nieuw leven in geblazen. Eerst polijsten, dan in de kleurwas en maar lekker poetsen. Het kost je bijna een dag, maar het resultaat mag er zijn.


Gistermorgen heb ik mijn “nieuwe” volkswagen onder handen genomen. Op wat kleine plekjes na is de lak prima in orde. Toch maar even helemaal gepolijst en in de kleurwas gezet. De lak glimt je te tegemoet alsof je in een showroom staat. De grootste verjongingskuur was alle rubbers en alle kunststof onderdelen weer een te voeden met een witte vloeistof die het dof verweerde grijs weer diep zwart maakt. Nog niet helemaal perfect, maar nog een tweede laagje er over en ook dat is weer helemaal als nieuw.

Ooit heb ik als pappa het goede voorbeeld moeten geven om zuinig om te gaan met je spulletjes en dus geregeld de auto gewassen. Sinds de kinderen de deur uit zijn, is het bergafwaarts gegaan. Ik hoef geen goed voorbeeld meer te geven en er rijdt al jaren niemand meer met me mee. Zo evalueerde de auto naar een soort rijdende vuilnisbak annex rijdende opslagruimte.

Nu de nieuwe heilige koe nu zo staat te stralen en nog zo smetteloos leeg is, ga ik maar weer mijn best doen om het zo te houden. Eigenlijk is het best leuk werk.
Zou er dan toch nog een echte man in me schuilen?



Prinsessen op kasteel de Haar

fotoshootsPosted by johnbornemann.com Sat, April 08, 2017 08:46:55

Dit jaar wachten er prinsessen op me in Haarzuilens. Ooit kwam ik bij dit kasteel mijn echte prinses tegen, maar op 29 april komen er Disney prinsessen. Ik heb een afspraak met 8 elfjes. Ik ben benieuwd wie ik aan ga treffen op dit 25e Elfia evenement.

Een paar jaar geleden ben ik er ook eens geweest voor “levitation” fotografie. Personen lijken dan te zweven en dat is bij elfjes nou ook weer de bedoeling. Elfia is een leuk evenement waarbij je als fotograaf nooit lang hoef te wachten op gewillige modellen.

Iedereen heeft veel aandacht besteed aan kleding en schmink en wil graag op de foto. Eens kijken hoe het dit jaar gaat. Alleen de regen kan roet in het eten gooien, maar dat zien we dan wel weer; aan het publiek of aan de fotograaf zal het niet liggen.

Behalve met elfjes en andere Disney figuren hoop ik in de meivakantie ook nog een heel andere fotoshoot te doen: met fitness instructrices op een autosloperij. Genoeg te fotograferen en te photoshoppen in deze vakantie dus. Ik zie er weer naar uit.



>>>KLIK<<< voor meer foto's





Fotomodellen

fotoshootsPosted by johnbornemann.com Thu, March 30, 2017 21:11:21

(foto boven: fotoshoot op ss Rotterdam)

Nu ik bijna geen modellen meer fotografeer, is het wel leuk om eens terug te kijken naar fotoshoots en vooral naar de modellen. De meeste modellen waren eigenlijk gewoon leuke meiden die eens een fotoshoot wilden doen en misschien ooit in het modellenwerk zouden rollen.

Eén van mijn eerste modellen was Leidijanne; niet van plan fotomodel te worden, maar met ambities voor de catwalk. Net als Shauni, die ik een paar jaar geleden heb gefotografeerd, zie ik op hun beide Facebook pagina’s foto’s van internationale modeshows. Ook van Elise, met wie ik één van haar eerste shoots heb gedaan, zie ik nog geregeld mooie foto’s langs komen.

Eén van de weinige mannelijke modellen, Nawed Elias, een bokser uit Afghanistan deed één van zijn eerste shoots met mij en is inmiddels een internationaal modeontwerper.

Zonder dat ik het wist heb ik ook televisie bekendheden gefotografeerd. Emalisa was de winnares van de serie “slechtste chauffeur van Nederland” en onlangs hoorde ik dat Genevieve Fox, met wie ik drie fotoshoots heb gedaan met haar vriend Nicky een populaire serie heeft op RTL. Ook met Kiki (Temptation Island) en Nathalie (Kim Holland) heb ik een leuke fotoshoot gedaan.

Sommige modellen hebben het in de week- of maandbladen gestaan: Emalisa en Yvette waren te bewonderen in de Panorama en Marloes, Kiki en Shelley in de Playboy. Misschien dat van de modellen die ik uit het oog ben verloren er nog een paar hun werk hebben kunnen maken van hun hobby als model, maar dat zijn uitzonderingen.

Voor de meeste modellen was een fotoshoot gewoon een eenmalige leuke gebeurtenis, misschien met in het achterhoofd de droom ontdekt te worden. Gewone vrouwen, met een baan en geen ambitie door te breken als fotomodel. Eigenlijk ben ik van iedereen tegengekomen; docenten van basis- en hoger onderwijs, verschillende ondernemers, een advocaat, winkelmeisje, verkoopmedewerkster, kapsters, administratief medewerkers, werkzaam in de zorg of financiële wereld, noem maar op. Heel gevarieerd.

Wat ze gemeen hebben is dat het stuk voor stuk leuke vrouwen zijn. Bijna allemaal onzeker over hun uiterlijk en heel gezellig om een kletspraatje mee te maken. Wat ook wel leuk is om te zien is dat de modellen met wie ik de meer uitdagende fotoshoots heb gedaan in het dagelijks leven wel erg kuis zijn. Gewoon erg leuke mensen met wie een fotoshoot doen een leuke relaxte ervaring is.

Ja, ik ga minder modellen fotograferen. Nee, ik denk er niet over om er helemaal mee te stoppen.

Wil je weten hoe de modellen terug kijken op mij? Kijk dan even in het gastenboek.







Valentijnskaartje

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Tue, February 07, 2017 21:44:06

Was het vroeger alleen in mijn herinneringen leuker, of was het écht zo? Het digitale tijdperk was nog niet aangebroken en in het Oud Beijerland van toen was zelfs een heuse kaartenwinkel. In die tijd had ik altijd wel kaarten in huis, maar het was leuker om de kaart te zoeken speciaal voor dát moment en voor die éne persoon.

Die tijd van een kaartje kopen, postzegel plakken en een stukje wandelen om de kaart op de bus te doen is al lang voorbij lijkt het. Nu pikken we een plaatje van het internet dat we op facebook zetten, mits er gratis wifi is natuurlijk; het mag immers niets kosten. Je kunt één berichtje posten van alle honderden “vrienden”; lekker persoonlijk.

Ooit was ik iedere dag smoorverliefd. De tijd van kaartjes sturen was voor mij inmiddels ook wel voorbij, maar ik vond het heerlijk om (zeker met Valentijn) mijn liefde kenbaar te maken met een bos mooie bloemen. Hoe mooi de bos ook was, die schoonheid verbleekte bij de glimmende ogen en mooie lach van de ontvanger. Dát Valentijns gevoel had ik zelfs wanneer ik een mooie bos liet bezorgen; anoniem natuurlijk, want zo hoort het.

Inmiddels is Valentijn uit mijn leven verbannen om nooit meer terug te komen. De zoete herinneringen koester ik veilig achter slot en grendel. Niets zal ook maar een beetje in de buurt komen van wat ik verloor, dus zoeken heeft geen enkele zin.

Voor 14 februari wens ik alle geliefden een vurige opleving van de liefde toe. Gééf! Aandacht, een kaartje, een presentje, die oprecht warme kus, maar vooral jezelf, want daar is die ander verliefd op geworden.

Dit jaar stuur ik geen kaartje en zal er ook geen krijgen van Valentijn, dus heb ik er zelf maar een paar gemaakt. >>KLIK<<





dé Kus

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Sun, January 29, 2017 23:45:43

Er zijn ervaringen in het leven die je nooit vergeet. Zo heb ik een tik voor herinneringen die ik me op het moment zelf niet bewust was. Een speciale geur van natte bladeren brengt me terug naar vakanties in Oisterwijk in mijn jeugd. De geur van droge kleilucht brengt me terug naar de Hoeksche Waard en nergens ruikt het water van een rivier zoals de Dordtse Kil.

Zelfs de kleur van een schaduw of het gevoel van de buitenlucht kunnen herinneringen oproepen.
Ik denk dat ik na al die jaren nog steeds met mijn ogen dicht de huid van “mijn” kinderen kan herkennen. Nooit bewust over nagedacht, maar blijkbaar toch opgeslagen.

Zo is het ook met mijn allereerste kus van een meisje. Ik denk dat ik een jaar of tien was toen ik tijdens de zomervakantie een hut heb gebouwd met Astrid. Ik ruik nog de mossige natte grond en de natte bladeren op het “dak” van de tent.

Terwijl we in alle onschuld dicht tegen elkaar zaten te wachten tot de eindeloze regen een keer zou stoppen, gaf ze me uit het niets een kus die ik nooit meer zou vergeten. Zachte volle lippen die wat droog aanvoelden. Ik ben nog jaren verliefd op haar geweest en misschien nog meer op die kus.

De kus uit de zelfde categorie “onvergetelijk” was die van Pouline. Het grappige is dat het eigenlijk helemaal geen romantische of erotische kus was. Sterker nog, het was tijdens een fotoshoot van haar en zelfs nog een in scene gezette pose.

Wanneer ik fotografeer, denk ik alleen aan de juiste pose, juiste plaats en instelling van de lampen en de camera instellingen. Meestal zie ik thuis na de fotoshoot pas hoe mooi een vrouw kan zijn.
Tijdens deze shoot, deze pose werd ik tijdens de “zakelijke” fotoshoot opeens overweldigd door een heerlijk zachte kus. Een kus vol van warme liefde die me opeens deed smelten.

Ook deze kus zal ik nooit vergeten. Hierna zal ik nooit meer op die manier een vrouw kussen. De foto heb ik lang gekoesterd. Helaas kon ik toen nog niet overweg met Photoshop en heb ik een minder mooie bewerking gemaakt in Paintshop. Nadat de relatie voorbij was heb ik alle originele foto’s van mijn computer verwijderd (dat doe ik dan weer als ik beloof nooit een foto op mijn website te zetten)


Toch moet ik nog geregeld aan deze heerlijke lippen denken en wilde ik dat ik de foto opnieuw kon bewerken. Gelukkig was er onlangs een model die de pose wel met me wilde doen. Geen echte kus, geen vuur, maar wel een foto om te bewerken. Of ik de liefde en passie ooit goed in beeld kan krijgen betwijfel ik, maar het was een leuk middagje Photoshoppen tijdens een melancholische bui.



Next »