Bloggermann

Bloggermann

Nieuwtjes, berichtjes, lief dagboek

Op deze pagina hoop ik met enige regelmaat iets te posten.

Eigenlijk bedoeld voor berichtjes over fotografie, maar het blijkt in de praktijk hoofdzakelijk wat overdenkingen die ik anders op Facebook zou plaatsen.


Soms zeggen plaatjes meer dan woorden; dan moet je even >>>HIER <<< kijken.




Veel plezier, of klik weg :-)

Lucht

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Sat, June 03, 2017 19:21:05
Het einde is nabij. Het lijkt erop dat er eindelijk een einde komt aan een periode waarin ademhalen een vermoeiende bezigheid is. Met een neus die nagenoeg de hele dag dicht zit, is het leven soms lastig.
Krav Maga bleek niet lang haalbaar, omdat ik gewoon niet genoeg adem kon halen; probeer dat maar eens met een bitje in je mond.

In slaap vallen kan alleen door de neus open te trekken, diverse houdingen waardoor ik wel in slaap val, maar 's nachts weer wakker word omdat mijn neus dicht zit, of mijn keel droog is. De periode van korte nachten lijkt aan zijn einde te komen.

Al eerder was geprobeerd mijn neus weer op te lappen. Bij de eerste poging is met wat boor- en freeswerk de luchtdoorlaat vergroot, maar helaas is er weer net zoveel littekenweefsel terug gekomen en was ik weer terug bij af.

Later werd besloten een stukje bot uit de onderkant van mijn neus weg te halen en dat te gebruiken om de bovenkant van de neus te verbreden. Tijdens de operatie werd het open neus syndroom geconstateerd en werd de operatie stop gezet.

Helaas krijg ik steeds meer last van de constant verstopte neus. Altijd vermoeid en vaak ontstekingen. Dus toch maar weer naar het ziekenhuis, het derde.

Na twee consults en twee slaaponderzoeken, waarvan één onder narcose, zijn alle andere opties uitgesloten en is de oorzaak gevonden. Belangrijker nog: de oplossing is gevonden.

Binnenkort wordt een gedeelte van het slijmvlies weggebrand. Niet met een vlammenwerper maar met microgolven zoals we die kennen uit de magnetron.
De hele behandeling duurt ongeveer 20 minuutjes, maar het herstel zal 4 - 6 weken gaan duren. Misschien lange weken omdat ik mogelijk nóg minder adem kan halen, maar daarna moet ik eindelijk normaal adem kunnen halen zonder moe te worden.

Ik zie er naar uit!


fossiel

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Wed, May 03, 2017 17:43:16

Echt verschrikkelijk vind ik het niet, dat ouder worden. Het lijf geeft zelf wel aan dat de beste tijd er op zit; wallen, rimpels, pigmentvlekken op de handen en een uitdijende buik zeggen eigenlijk al genoeg. Ja, de luxe “power-naps” zijn intussen veranderd naar een soort reddingsboei waardoor ik het einde van de dag toch nét nog red. De enkeling die het op kan brengen een beetje van me te houden smeek ik: als het verval nog groter wordt, willen jullie me dan alsjeblieft preventief ruimen? Dat scheelt me veel energie en de wereld kan best zonder me. Ik vrees dat niemand aan mijn smeekbede gehoor zal geven en met een beetje pech word ik misschien wel 120, zucht, steun, kommer en kwel.

Op zich is dat ouder worden niet zo’n probleem, maar er constant op gewezen worden hoeft nou ook weer niet. Drie voorbeelden uit de afgelopen 24 uur:

Mijn kapsalon is gesloten, dus wandel ik de stad in voor een kapper waar ik zonder afspraak binnen kan wandelen. Die zijn er genoeg in deze studentenstad en ook nog eens voor een vriendelijk prijsje. De borden in de winkelstraten roepen je toe: knippen voor een tientje en voor ik het weet zit ik op de stoel tussen de knappe mannelijke Marokaanse studenten en wat oudere Hollandse huisvrouwen die voor een dubbeltje op de eerste rij willen zitten. De kapper slooft zich uit, doet verschrikkelijk zijn best en neemt alle tijd voor me. Stilletjes heb ik besloten deze man méér te betalen dan het tientje.
Na het knippen loop ik naar de kassa, waar na één druk op de knop op het display de deprimerende tekst verschijnt ” 65+ € 13.50” Met het bedrag heb ik geen moeite, maar moet dat 65+ me nou echt in blauw neon toeschreeuwen? Die fooi kan hij meteen vergeten smiley

Dezelfde middag ga ik voor een nieuwe bril. Na een kwartiertje door high tech apparatuur te zijn gescand volgt het milde oordeel: “de verziendheid is verbeterd, wat wel vaker voor komt bij oudere mensen” en “de bijziendheid valt nog alles mee …. voor uw leeftijd” Zucht. Stap ik binnenkort over van een jong fris pilsje naar de oude jenever?

Vandaag met twee kleinkinderen op stap geweest naar Naturalis. T-rex Trix bewonderd. Een Dino-burger verorberd, wat “doe-eens-wat-leuks-in-een-saai-museum-met-de-kleintjes” activiteiten gedaan en aan het einde van de middag de kids weer thuis afgedropt. Ik ben versléten! Snel op de bank met de voetjes omhoog. Vroeger kon een dagje op stap met 8 kinderen me bergen energie geven, nu staat het energie-level op “game-over”.

Tja, misschien hoor ik toch wel thuis in Naturalis; als fossiel.

(bron foto: het klokhuis punt en el)





Een echte man?

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Sat, April 15, 2017 20:20:33

Deze week kwam ik weer achter dat ik op veel punten in het leven weinig mannelijke eigenschappen heb. Waar hele horden mannen iedere weekend met een emmertje sop naar de straatkant lopen, rijd ik om de paar maanden naar de wasstraat. Niet omdat ik poetsen niet leuk vind, maar nét niet leuk genoeg om dat iedere week te doen.

Gewoonlijk doe ik zo twee keer per jaar moeite om de auto met de hand te wassen en in de was te zetten; net vóór de winter en weer in het voorjaar. Anders wordt het wanneer ik een andere auto heb gekocht. Met de hand poetsen betekent dat je alle krasjes, deukjes, steenslag en doffe plekken goed ziet. Soms even schrikken, maar met het ruime aanbod van poetsmiddelen kan je wonderen verrichten.

Ooit heb ik een door de zon sterk verweerde rode Opel weer nieuw leven in geblazen. Eerst polijsten, dan in de kleurwas en maar lekker poetsen. Het kost je bijna een dag, maar het resultaat mag er zijn.


Gistermorgen heb ik mijn “nieuwe” volkswagen onder handen genomen. Op wat kleine plekjes na is de lak prima in orde. Toch maar even helemaal gepolijst en in de kleurwas gezet. De lak glimt je te tegemoet alsof je in een showroom staat. De grootste verjongingskuur was alle rubbers en alle kunststof onderdelen weer een te voeden met een witte vloeistof die het dof verweerde grijs weer diep zwart maakt. Nog niet helemaal perfect, maar nog een tweede laagje er over en ook dat is weer helemaal als nieuw.

Ooit heb ik als pappa het goede voorbeeld moeten geven om zuinig om te gaan met je spulletjes en dus geregeld de auto gewassen. Sinds de kinderen de deur uit zijn, is het bergafwaarts gegaan. Ik hoef geen goed voorbeeld meer te geven en er rijdt al jaren niemand meer met me mee. Zo evalueerde de auto naar een soort rijdende vuilnisbak annex rijdende opslagruimte.

Nu de nieuwe heilige koe nu zo staat te stralen en nog zo smetteloos leeg is, ga ik maar weer mijn best doen om het zo te houden. Eigenlijk is het best leuk werk.
Zou er dan toch nog een echte man in me schuilen?



Valentijnskaartje

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Tue, February 07, 2017 21:44:06

Was het vroeger alleen in mijn herinneringen leuker, of was het écht zo? Het digitale tijdperk was nog niet aangebroken en in het Oud Beijerland van toen was zelfs een heuse kaartenwinkel. In die tijd had ik altijd wel kaarten in huis, maar het was leuker om de kaart te zoeken speciaal voor dát moment en voor die éne persoon.

Die tijd van een kaartje kopen, postzegel plakken en een stukje wandelen om de kaart op de bus te doen is al lang voorbij lijkt het. Nu pikken we een plaatje van het internet dat we op facebook zetten, mits er gratis wifi is natuurlijk; het mag immers niets kosten. Je kunt één berichtje posten van alle honderden “vrienden”; lekker persoonlijk.

Ooit was ik iedere dag smoorverliefd. De tijd van kaartjes sturen was voor mij inmiddels ook wel voorbij, maar ik vond het heerlijk om (zeker met Valentijn) mijn liefde kenbaar te maken met een bos mooie bloemen. Hoe mooi de bos ook was, die schoonheid verbleekte bij de glimmende ogen en mooie lach van de ontvanger. Dát Valentijns gevoel had ik zelfs wanneer ik een mooie bos liet bezorgen; anoniem natuurlijk, want zo hoort het.

Inmiddels is Valentijn uit mijn leven verbannen om nooit meer terug te komen. De zoete herinneringen koester ik veilig achter slot en grendel. Niets zal ook maar een beetje in de buurt komen van wat ik verloor, dus zoeken heeft geen enkele zin.

Voor 14 februari wens ik alle geliefden een vurige opleving van de liefde toe. Gééf! Aandacht, een kaartje, een presentje, die oprecht warme kus, maar vooral jezelf, want daar is die ander verliefd op geworden.

Dit jaar stuur ik geen kaartje en zal er ook geen krijgen van Valentijn, dus heb ik er zelf maar een paar gemaakt. >>KLIK<<





dé Kus

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Sun, January 29, 2017 23:45:43

Er zijn ervaringen in het leven die je nooit vergeet. Zo heb ik een tik voor herinneringen die ik me op het moment zelf niet bewust was. Een speciale geur van natte bladeren brengt me terug naar vakanties in Oisterwijk in mijn jeugd. De geur van droge kleilucht brengt me terug naar de Hoeksche Waard en nergens ruikt het water van een rivier zoals de Dordtse Kil.

Zelfs de kleur van een schaduw of het gevoel van de buitenlucht kunnen herinneringen oproepen.
Ik denk dat ik na al die jaren nog steeds met mijn ogen dicht de huid van “mijn” kinderen kan herkennen. Nooit bewust over nagedacht, maar blijkbaar toch opgeslagen.

Zo is het ook met mijn allereerste kus van een meisje. Ik denk dat ik een jaar of tien was toen ik tijdens de zomervakantie een hut heb gebouwd met Astrid. Ik ruik nog de mossige natte grond en de natte bladeren op het “dak” van de tent.

Terwijl we in alle onschuld dicht tegen elkaar zaten te wachten tot de eindeloze regen een keer zou stoppen, gaf ze me uit het niets een kus die ik nooit meer zou vergeten. Zachte volle lippen die wat droog aanvoelden. Ik ben nog jaren verliefd op haar geweest en misschien nog meer op die kus.

De kus uit de zelfde categorie “onvergetelijk” was die van Pouline. Het grappige is dat het eigenlijk helemaal geen romantische of erotische kus was. Sterker nog, het was tijdens een fotoshoot van haar en zelfs nog een in scene gezette pose.

Wanneer ik fotografeer, denk ik alleen aan de juiste pose, juiste plaats en instelling van de lampen en de camera instellingen. Meestal zie ik thuis na de fotoshoot pas hoe mooi een vrouw kan zijn.
Tijdens deze shoot, deze pose werd ik tijdens de “zakelijke” fotoshoot opeens overweldigd door een heerlijk zachte kus. Een kus vol van warme liefde die me opeens deed smelten.

Ook deze kus zal ik nooit vergeten. Hierna zal ik nooit meer op die manier een vrouw kussen. De foto heb ik lang gekoesterd. Helaas kon ik toen nog niet overweg met Photoshop en heb ik een minder mooie bewerking gemaakt in Paintshop. Nadat de relatie voorbij was heb ik alle originele foto’s van mijn computer verwijderd (dat doe ik dan weer als ik beloof nooit een foto op mijn website te zetten)


Toch moet ik nog geregeld aan deze heerlijke lippen denken en wilde ik dat ik de foto opnieuw kon bewerken. Gelukkig was er onlangs een model die de pose wel met me wilde doen. Geen echte kus, geen vuur, maar wel een foto om te bewerken. Of ik de liefde en passie ooit goed in beeld kan krijgen betwijfel ik, maar het was een leuk middagje Photoshoppen tijdens een melancholische bui.



Ik ga er weer voor!

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Sun, January 22, 2017 17:54:03

Ik wil voor je zorgen. Tja, dat ik dát nog eens over mijn lippen zou krijgen had ik zelf ook niet gedacht. Hoewel ik me op z´n best voel als ik iets voor een ander kan betekenen schiet ik blijkbaar toch steeds tekort. Daar kunnen mijn kinderen over meepraten en ook de vrouwen in mijn leven heb ik niet gelukkig kunnen maken. Aan goede voornemens of inzet heeft het niet gelegen; ik deed mijn best, maar zoals Anouk het zingt: “my best wasn’t good enough”.

Al lang weet ik dat ik voor mezelf zorgen moeilijker vind dan voor een ander zorgen. Inmiddels ben ik al weer veel te lang alleen en het kriebelt. Mijn vingers jeuken om iets te kunnen betekenen voor een ander. Het internet biedt uitkomst. Zonder te zoeken komt die éne advertentie voorbij. Bijna zonder na te denken klik ik. Er volgen berichtjes over en weer en voordat ik het weet zit ik midden in een kleine volksverhuizing.

Niet alleen spulletjes verhuizen. Ruimte moet worden gedeeld en hoewel ik denk dat ik alles eet, vind ik in de vriezer eten dat ik niet snel zal eten. Ja, met tropische schoonheid in huis ligt er opeens tropisch voer in de vriezer.

Het is zondagmiddag en ik werk me door de strijk heen. Tussen het strijken door kijk ik met gemengde gevoelens naar het mooie leven dat van de andere kant van deze planeet komt. De thermostaat staat op 25 graden en buiten vriest het. Raar idee.

Ergens voel ik me wel een beetje triest om op deze manier weer de verantwoording te hebben over leven en welbevinden van ander leven dan dat van mezelf, maar eerlijk gezegd is het ook wel weer leuk om een aquarium te hebben.






bedankt

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Fri, October 21, 2016 02:33:12
(foto 1: een rustplek)


Na een dagje Hoekse Waard weet ik dat ik het even zwaar krijg. Een mix van nostalgie en traumatische jeugdherinneringen slagen er dan altijd wel weer in me een nachtje wakker te houden. Wanneer ik moe ben worden de demonen uit het verleden weer wakker. En als ik dan ook nog eens bewust andere momenten uit het leven op dat eiland toelaat, kan ik er verzekerd van zijn dat ik er last van krijg.




(foto 2 demonen uit het verleden)


Vandaag was het weer zo’n dag. Zoete herinneringen vermengen zich met bittere pijn.

Ik voel jouw slanke hand in mijn hand kruipen. Verscholen onder een dikke deken rust jouw hoofd op mijn schoot. Alleen dat piepkleine neusje en een paar wimpers zijn nog zichtbaar van een prachtig mensje.

Mijn andere hand steelt zacht jouw rug en heup. Geborgen lig je er bij, het oogt zo kwetsbaar, toch vol vertrouwen. De beschermende arm is niet voldoende gebleken om je te behoeden voor wat kwam. Hoewel ik me dood had willen vechten voor je liet ik je onbeschermd achter voor degene die je zo kwetste en zoveel kapot heeft gemaakt. Niets daarvan kan ik ongedaan maken, de pijn en het verdriet zijn door mij niet te verzachten. Het gevoel van schuld en tekort schieten vermengt zich met de dankbaarheid dat je je nog steeds zo geborgen op mijn schoot ligt.

Dat we samen de speciale momenten delen; een knuffel, een ovenschotel; een gedeeld verleden, plannen voor een avondje kassie kijken. Gewoon, zo speciaal. Ik geniet van jou, mooi mens. Wat ben ik trots op je! Bedankt dat ik in een stukje van jouw leven mag zijn.



Stukje fietsen

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Fri, October 21, 2016 02:23:28

Op weg naar de sauna in ’s Gravendeel reed ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens door de Hoekse Waard; het eiland waar ik ben opgegroeid. Opgegroeid in een tijd dat het uiterst ongebruikelijk was dat je als kind werd “gepamperd” en waarbij ouders zich nog niet als taxichauffeur lieten gebruiken. Wat we nu misschien al onverantwoordelijk zouden bestempelen, was toen normaal.

In ’s Gravendeel, het dorpje aan de Kil waar mijn bed stond, was niet zo gek veel te doen. Toen ik nog op de lagere school zat, spaarde ik met twee vriendjes twee hele guldens bij elkaar om in Maasdam een roeiboot te huren waarmee we naar de Binnenmaas roeiden. Tegenwoordig zou het ondenkbaar zijn dat drie jochies van 10 jaar oud zonder toezicht of enige roei-ervaring een boot mee zouden krijgen. Voordat er kon worden gevaren, moest er wel eerst nog 7 kilometer door de polder worden gefietst. Dat is nog eens andere koek dat virtuele Pokémons vangen.

Wanneer we wilden zwemmen in het overdekte zwembad in Strijen, moest en wel eerst 9 kilometer worden gefietst en zwemmen bij “de Binnenmaas” kostte een fietsritje van 11 kilometer. Daar zat toen niemand mee. Mobieltjes hoefden niet mee; die bestonden nog niet en dat scheelde ongetwijfeld heel veel stress. Fietsen hoorde bij de opvoeding en bij het sociale leven.

Toen ik later op de MAVO in Dordrecht zat, reden we als groep vanuit school naar de polder. Hoewel ik nadat we met het pontje de Dordtse Kil hadden overgestoken eigenlijk al thuis was, fietste ik vaak nog een stuk mee met klasgenoten die in de Schenkeldijk woonden. Bijna zes kilometer héén en weer terug. Gewoon voor de gezelligheid. Naar een klasgenootje in Strijen-Sas kostte nog wat extra kilometers.

Als kind heb ik daar nooit zo bij stilgestaan, maar nu ik zo met de auto langs de mij bekende wegen reed, viel het me op dat het eigenlijk best grote afstanden zijn. Niemand mopperde, zelfs bij storm en sneeuw kwam gewoon iedereen op tijd op school; vanzelfsprekend.

En nu zie ik als conciërge pubers te laat komen omdat ouders zich hebben verslapen, de Metro vertraging had of omdat die laatste 500 meter lopen vanaf de Metro halte naar school toch wel erg veel energie kost. Ik wil zeker niet zeggen dat vroeger alles beter was, maar vraag me wel af waar de mentaliteit en doorzettingsvermogen van de jeugd gebleven is.



Next »