Bloggermann

Bloggermann

Nieuwtjes, berichtjes, lief dagboek

Op deze pagina hoop ik met enige regelmaat iets te posten.

Eigenlijk bedoeld voor berichtjes over fotografie, maar het blijkt in de praktijk hoofdzakelijk wat overdenkingen die ik anders op Facebook zou plaatsen.


Soms zeggen plaatjes meer dan woorden; dan moet je even >>>HIER <<< kijken.




Veel plezier, of klik weg :-)

bedankt

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Fri, October 21, 2016 02:33:12
(foto 1: een rustplek)


Na een dagje Hoekse Waard weet ik dat ik het even zwaar krijg. Een mix van nostalgie en traumatische jeugdherinneringen slagen er dan altijd wel weer in me een nachtje wakker te houden. Wanneer ik moe ben worden de demonen uit het verleden weer wakker. En als ik dan ook nog eens bewust andere momenten uit het leven op dat eiland toelaat, kan ik er verzekerd van zijn dat ik er last van krijg.




(foto 2 demonen uit het verleden)


Vandaag was het weer zo’n dag. Zoete herinneringen vermengen zich met bittere pijn.

Ik voel jouw slanke hand in mijn hand kruipen. Verscholen onder een dikke deken rust jouw hoofd op mijn schoot. Alleen dat piepkleine neusje en een paar wimpers zijn nog zichtbaar van een prachtig mensje.

Mijn andere hand steelt zacht jouw rug en heup. Geborgen lig je er bij, het oogt zo kwetsbaar, toch vol vertrouwen. De beschermende arm is niet voldoende gebleken om je te behoeden voor wat kwam. Hoewel ik me dood had willen vechten voor je liet ik je onbeschermd achter voor degene die je zo kwetste en zoveel kapot heeft gemaakt. Niets daarvan kan ik ongedaan maken, de pijn en het verdriet zijn door mij niet te verzachten. Het gevoel van schuld en tekort schieten vermengt zich met de dankbaarheid dat je je nog steeds zo geborgen op mijn schoot ligt.

Dat we samen de speciale momenten delen; een knuffel, een ovenschotel; een gedeeld verleden, plannen voor een avondje kassie kijken. Gewoon, zo speciaal. Ik geniet van jou, mooi mens. Wat ben ik trots op je! Bedankt dat ik in een stukje van jouw leven mag zijn.



Stukje fietsen

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Fri, October 21, 2016 02:23:28

Op weg naar de sauna in ’s Gravendeel reed ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens door de Hoekse Waard; het eiland waar ik ben opgegroeid. Opgegroeid in een tijd dat het uiterst ongebruikelijk was dat je als kind werd “gepamperd” en waarbij ouders zich nog niet als taxichauffeur lieten gebruiken. Wat we nu misschien al onverantwoordelijk zouden bestempelen, was toen normaal.

In ’s Gravendeel, het dorpje aan de Kil waar mijn bed stond, was niet zo gek veel te doen. Toen ik nog op de lagere school zat, spaarde ik met twee vriendjes twee hele guldens bij elkaar om in Maasdam een roeiboot te huren waarmee we naar de Binnenmaas roeiden. Tegenwoordig zou het ondenkbaar zijn dat drie jochies van 10 jaar oud zonder toezicht of enige roei-ervaring een boot mee zouden krijgen. Voordat er kon worden gevaren, moest er wel eerst nog 7 kilometer door de polder worden gefietst. Dat is nog eens andere koek dat virtuele Pokémons vangen.

Wanneer we wilden zwemmen in het overdekte zwembad in Strijen, moest en wel eerst 9 kilometer worden gefietst en zwemmen bij “de Binnenmaas” kostte een fietsritje van 11 kilometer. Daar zat toen niemand mee. Mobieltjes hoefden niet mee; die bestonden nog niet en dat scheelde ongetwijfeld heel veel stress. Fietsen hoorde bij de opvoeding en bij het sociale leven.

Toen ik later op de MAVO in Dordrecht zat, reden we als groep vanuit school naar de polder. Hoewel ik nadat we met het pontje de Dordtse Kil hadden overgestoken eigenlijk al thuis was, fietste ik vaak nog een stuk mee met klasgenoten die in de Schenkeldijk woonden. Bijna zes kilometer héén en weer terug. Gewoon voor de gezelligheid. Naar een klasgenootje in Strijen-Sas kostte nog wat extra kilometers.

Als kind heb ik daar nooit zo bij stilgestaan, maar nu ik zo met de auto langs de mij bekende wegen reed, viel het me op dat het eigenlijk best grote afstanden zijn. Niemand mopperde, zelfs bij storm en sneeuw kwam gewoon iedereen op tijd op school; vanzelfsprekend.

En nu zie ik als conciërge pubers te laat komen omdat ouders zich hebben verslapen, de Metro vertraging had of omdat die laatste 500 meter lopen vanaf de Metro halte naar school toch wel erg veel energie kost. Ik wil zeker niet zeggen dat vroeger alles beter was, maar vraag me wel af waar de mentaliteit en doorzettingsvermogen van de jeugd gebleven is.



Puur geluk

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Wed, August 24, 2016 21:25:10
Het record sauna bezoeken is de afgelopen maanden weer verbroken. Ik weet niet waarom, maar ik heb veel meer dan vroeger de behoefte aan niets. Niets anders dan nergens aan denken, gewoon genieten.
Me dompelen in een zee van warmte en rust en als het even kan buiten in het zonnetje lui op een zonnebed. Vandaag was het weer zo'n dag van lui genieten. Liever had ik me laten strelen door zachte liefdevolle vrouwenhanden, maar de warme zonnestralen waren een redelijk alternatief.

Na een saunarondje lag ik opeens buiten in een hangmat, zacht schommelend in de zon. Dan gaan de gedachten terug naar de keren dat ik in de tuin in de hangmat zacht wiegde. Soms alleen, soms heerlijk met z'n tweetjes. Puur geluk.

Dat gevoel van geluk is niet afhankelijk van een warme zomerzon. Genietend van dat zelfde zonnetje herinner ik me opeens weer die middag, samen in de tuin. Blote huid slechts gescheiden door de grote waterdruppels van een zomerse stortbui.
Een streling, een kus. Puur geluk.



Je bent me er één

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Fri, August 05, 2016 19:01:07
Al jaren ben ik een zeer tevreden klant van One.com, de webhost van mijn website.
Alles werkt naar tevredenheid en áls ik dan eens een keer een vraag heb, is er altijd snel een duidelijk antwoord. Niets op aan te merken, totdat.....

Met fotografie als hobby was ik ooit op zoek naar een webhost waar ik behalve mijn website ook veel foto's kon plaatsen. Handig voor modellen, die dan kunnen inloggen om de hele reportage te downloaden en ik kan zelf bepalen welke foto's wel of niet openbaar zijn. One.com levert precies wat ik zoek, tot ze opeens besluiten dat voor het plaatsen van foto's opeens een prijsverhoging van 75% moet worden betaald!

Zijn ze daar helemaal gek geworden in Denemarken?!
Het ergste is nog dat het nieuwe programma of fotogallerijen te plaatsen nog een beta versie is en men geen idee heeft of de oude foto verzamelingen kunnen worden overgezet in de nieuwe versie. Geen meerprijs betalen is geen optie, want er is ook geen mens die kan vertellen hoe lang de oude versie nog werkt.

Bijna overspannen van zoveel onredelijkheid moet ik op zoek naar een alternatief. Na veel zoeken blijkt het voor mij het gemakkelijkst om te blijven waar ik zit met een goedkoper pakket en extra kosten voor de nieuwe fotoalbums. Hiermee ben ik een fractie duurder uit, maar dat heb ik er wel voor over. Downgraden van het pakket is mogelijk, maar de kleine lettertjes zeggen dat je dat 90 dagen voor het aflopen van het jaarabonnement moet gebeuren. Inderdaad, ik moet deze maand verlengen. GRRR!

Even chatten met de helpdesk en binnen een kwartier heb ik een goedkoper pakket, een aanvullen pakket voor de foto's en meteen toegang tot alles én de nieuwe factuur staat on-line.
Met een beetje nare nasmaak ben ik alsnog weer blij met mijn webhost.

Nu alleen nog alle foto's weer uploaden in het nieuwe systeem en mijn website aanpassen.
Dát ga ik doen zodra de zomer voorbij is, dan ga ik me ook eens verdiepen in Wordpress. Dan zijn de lange herfstavonden snel gevuld.



wandeling

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Thu, July 21, 2016 22:05:47
Ja, ik wandel graag en omdat enige stuktuur wel wenselijk is plan ik de route en een hotel. Natuurlijk kan je in Nederland geen rekening houden met het weer en dus liep ik daar met 34 graden op de heide.... foutje in de planning.
Met een blik van medelijden adviseerde de vriendelijke kroegbaas van het café waar de route begon om de route tegen de wijzers van de klok in te lopen; "... dan heb je het lastige stuk maar vast gehad..." Geen idee of hij me dezelfde dag nog terug verwachtte.

De route waar ik voor gekozen had was "de Koepelroute" die langs mooie landgoederen, huizen en thee- en jachtkoepels voert. Het was even zoeken naar de kleine wegwijzers, maar als je eenmaal weet waar je naar zoekt was het een peulenschil. Soms had ik echt het gevoel in the middle of nowhere te zijn en twijfelde ik of ik niet verkeerd was gelopen.


Gelukkig had ik de app van Natuurmonumenten en route gedownload, zodat ik precies wist waar ik was. De route van ruim 12 kilometer heb ik afgelegd in 3 uur 32 minuten, waarvan ik 2 uur stevig heb doorgewandeld en anderhalf uur stil stond om te fotograferen, eten, drinken, uitrusten. Ja, ook daar is een app voor.

's Morgens was ik al even bij "Fort de Roovere"geweest. Niet echt spannend, maar wel met een unieke brug; ééntje die door het water loopt zodat je veilig het water kunt oversteken zonder dat je wordt gezien (lees: neergeschoten).
Je moet er wel eerst een stevige trap voor overwinnen, maar dan heb je ook iets unieks.


Aan het einde van de middag was ik blij dat ik, goedkoop via vakantieveiling.nl natuurlijk, een mooie kamer had in een hotel met een wellness. Wat is het na zo'n dag heerlijk om je te laten omarmen door de warmte in de sauna en bubbelbad en lekker te zwemmen of buiten op een ligstoel weer een beetje bij te komen.

Eigenlijk had ik nog gepland om de zonsondergang aan de Zeeuwse kust te fotograferen, maar met de dreiging van pittige onweersbuien heb ik dat maar even uitgesteld tot de volgende morgen. Wekker op 06:00 uur, ontbijt om 06:30 en snel op weg.

Alweer een immense trap moeten bedwingen, maar daarna op een bijna leeg strand de paalhoofden kunnen fotograferen; die kan van de bucketlist!


En dan nu weer lekker thuis. Dagje wandelen is leuk, maar me terugtrekken in the man cave is minstens zo lekker.

Meer foto's staan op de website, helemaal onder aan de pagina.




vakantie

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Sat, July 09, 2016 11:10:56
Eindelijk, de poort van de school achter me gelaten. Na een hectische week zit het schooljaar er weer op. De jaarlijkse drukte in de laatste schoolweek werd nog iets opgevoerd doordat tussen de bedrijven door er ook nog een nestje installateurs door de school liepen die druk bezig waren met de voorbereidingen van drie verbouwingen.

Lokalen moesten leeg, een mediatheek met honderden boeken ontmanteld en ook mijn eigen werkplek moest er aan geloven; die is er nu niet meer. Gelukkig heeft iedereen een laptop gekregen, zodat ik in ieder geval nog ergens kon werken.

Duizenden boeken zijn door mijn handen gegaan; gecontroleerd, gesorteerd, opgestapeld en geteld én ik ben ruim 400 kluissleutels rijker.

Van mijn voedingsschema is deze week niet veel gekomen; in de hectiek was het bijna onmogelijk om de 2,5 uur tijd te maken om even iets te eten. Na een werkdag van 13 uur heb ik geen zin om te koken en de BBQ op het personeelsuitje voorzag niet echt in een menukaart voor lijnende mensen.
Nee, deze week maar minimaal afgevallen, maar volgens de statistieken ben ik opeens wel van een normale bloeddruk naar een hoge bloeddruk geëvolueerd.

Moe, moe en nog eens moe, zelfs te moe voor een tweede rondje Milon Cirkel. Vandaag doe ik niets. De boodschappen zijn gedaan, de was hangt te drogen en de bos bloemen die ik gister heb gekocht om mijn sikkeneurige bui te compenseren, heb ik net uit de folie gehaald. Ik ben er klaar voor: een dag lui op de bank, vanmiddag een wandeling in de zon en vooral niets moeten.

Het hoofd leegmaken en het lijf laten rusten, dan kan maandag de vakantie beginnen.



tassenfetish ?

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Mon, June 20, 2016 19:08:08
Wat ooit uit een stukje structuur en gemak was bedoeld lijkt uit de hand te lopen.

Wanneer ik ga fotograferen, pak ik de fototas waar alles in zit. Ik hoef niet na te denken of ik iets vergeet; het zit in de tas. Onverwacht naar de sauna? Dan kan ik zonder na te denken de sauna tas pakken, waar alles in zit voor een ontspannen dagje: badjas, handdoeken, slippers, kortingskaart. Alles kant en klaar, niet denken of ik alles wel bij me heb.
Voor een lange wandeling heb ik weer een andere tas klaar staan, waar ik alleen nog maar eten en drinken in hoef te doen. De solar oplader om de mobiel onderweg op te laden hangt er al aan, ik laat weinig aan het toeval over.

Zo gaat het ook met andere tassen. De schooltas met alles wat ik op mijn werk nodig heb, heb ik moeten vervangen door een grotere omdat we net een laptop van de werkgever hebben gekregen en ik niet iedere dag met twee tassen op pad wil. Ook moeten er meer brooddoosjes in de tas: doosje voor tussendoortje, afsluitbare pot voor yoghurt en fruit, doosje voor het brood.

Wanneer ik ga sporten zitten handdoek, sportkleding, sportschoenen, hartslagmeter en sportschoolpasje al in de tas. Zo meteen heb ik nachtdienst bij de Pallieterburght. Ook de tas met pyama, schoon ondergoed en sokken, toiletspullen en telefoonoplader staan klaar.

Over gestructureerd? Lui? Fetish? Geef het maar een naam, het gaat mij om het gemak.

O, ja. Ik ga zo een nachtdienst doen, morgen werken en direct uit het werk naar de sportschool. Dat betekent dat ik zo met drie tassen de deur uit moet. Tja, je moet er wat voor over hebben.



van hakken naar takken

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Sun, May 29, 2016 11:26:28

Eigenlijk had ik besloten om te stoppen met het fotograferen van modellen en me te gaan richten op andere vormen van fotografie. Totdat ik deze week een nieuwe flitser kocht met een aantal hele mooie opties die in het modellenwerk een meerwaarde zijn. Afgelopen vrijdag had ik weer een shoot en dus kon ik de nieuwe flitser meteen uitproberen. Leuk! Uit het werk naar de Brienenoordbrug voor de shoot.


Eerst uitgebreid gegeten bij het Zalmhuis aan de waterkant. Een mooi stukje vlees, waarvan je alleen maar kon hopen dat ze het zo lekker konden maken, nou eens niet de standaard groenten en weer eens een heel andere sorbet. Een dikke negen zouden ze scoren als ik een cijfer zou moeten geven. Heerlijk op het terras in de zon met zicht op de IJssel.


Ook zaterdag was het weer uitgebreid genieten van lekker eten, drinken en met de blote billen in een warm zonnetje bij Thermen Barendrecht. Hoewel ik tegenwoordig minder lang in de sauna blijf, geniet ik er wel intenser van. In een vorige blog had ik beloofd mezelf te wegen na de twee weken lijnen met fruit. Vijf kilo minder lijkt niet zo spectaculair, maar hiervoor heb ik nauwelijks moeite gedaan, dus een goed resultaat. Wordt zeker binnenkort herhaald voor de volgende vijf kilo.

Een dagje sauna is altijd ook weer goed voor het innemen van wat leesvoer. Deze keer viel mijn oog op een artikel in een psychologisch maandblad over EMDR (Eye movement desensitization and reprocessing); volgens twee lieve mensen in mijn omgeving dé manier om een trauma te verwerken. Volgens dit artikel zou het ook een prima behandelmethode zijn om liefdesverdriet een neutralere gevoelswaarde te geven. Tijd om me toch eens wat meer te gaan verdiepen in deze wondermethode.

Ik zit me net te bedenken dat ik nog ruim voldoende fruit in huis heb om de komende dagen shakes te maken. Een mildere vorm van fruitlijnen dient zich aan: de hele dag aan het fruit en ’s avonds een lichte maaltijd voor de aanvoer van voldoende bouwstoffen lijkt me een goede start. Dan wel in combinatie met meer bewegen, dan hoop ik bij het volgend saunabezoek weer 5 kilo kwijt te zijn. Vandaag start ik gewoon weer J


Leuk te zien dat sommige vriendschappen hun waarde niet verliezen wanneer er in de agenda een groot gapend gat te zien is. Na ruim een jaar met Marco een biertje gehaald bij Kobus Kuch. Volgens recensies een van de betere restaurants die Delft heeft, maar voor mij gewoon de plaats met het lekkere terras en de gezellige kroeg. Alsof we elkaar vorige week nog hadden gezien lekker bij gekletst met de (relax, alleen maar de figuurlijke) billen bloot. (wat op zich gemakkelijk gaat bij een bioloog J ) Het is altijd goed om gedachten/gevoelens weer eens te uiten, wat helpt bij het relativeren. Gezellig, volgend jaar om deze tijd het volgende biertje?

Terugkijkend op de afgelopen week dus een hoog blote-billen gehalte en een nog hoger lekker eten en drinken gehalte. Vanmiddag een lange wandeling, vannacht slapen bij de baby’s en volgende week weer gewoon een week hard werken. O, ja, straks nog een Lamzac kopen voor de helft van de winkelprijs. Nu maar hopen dat het volgende weekend mooi weer is, dan ga ik hem meteen uitproberen. (foto's volgen)



« PreviousNext »