Bloggermann

Bloggermann

Nieuwtjes, berichtjes, lief dagboek

Op deze pagina hoop ik met enige regelmaat iets te posten.

Eigenlijk bedoeld voor berichtjes over fotografie, maar het blijkt in de praktijk hoofdzakelijk wat overdenkingen die ik anders op Facebook zou plaatsen.


Soms zeggen plaatjes meer dan woorden; dan moet je even >>>HIER <<< kijken.




Veel plezier, of klik weg :-)

dé Kus

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Sun, January 29, 2017 23:45:43

Er zijn ervaringen in het leven die je nooit vergeet. Zo heb ik een tik voor herinneringen die ik me op het moment zelf niet bewust was. Een speciale geur van natte bladeren brengt me terug naar vakanties in Oisterwijk in mijn jeugd. De geur van droge kleilucht brengt me terug naar de Hoeksche Waard en nergens ruikt het water van een rivier zoals de Dordtse Kil.

Zelfs de kleur van een schaduw of het gevoel van de buitenlucht kunnen herinneringen oproepen.
Ik denk dat ik na al die jaren nog steeds met mijn ogen dicht de huid van “mijn” kinderen kan herkennen. Nooit bewust over nagedacht, maar blijkbaar toch opgeslagen.

Zo is het ook met mijn allereerste kus van een meisje. Ik denk dat ik een jaar of tien was toen ik tijdens de zomervakantie een hut heb gebouwd met Astrid. Ik ruik nog de mossige natte grond en de natte bladeren op het “dak” van de tent.

Terwijl we in alle onschuld dicht tegen elkaar zaten te wachten tot de eindeloze regen een keer zou stoppen, gaf ze me uit het niets een kus die ik nooit meer zou vergeten. Zachte volle lippen die wat droog aanvoelden. Ik ben nog jaren verliefd op haar geweest en misschien nog meer op die kus.

De kus uit de zelfde categorie “onvergetelijk” was die van Pouline. Het grappige is dat het eigenlijk helemaal geen romantische of erotische kus was. Sterker nog, het was tijdens een fotoshoot van haar en zelfs nog een in scene gezette pose.

Wanneer ik fotografeer, denk ik alleen aan de juiste pose, juiste plaats en instelling van de lampen en de camera instellingen. Meestal zie ik thuis na de fotoshoot pas hoe mooi een vrouw kan zijn.
Tijdens deze shoot, deze pose werd ik tijdens de “zakelijke” fotoshoot opeens overweldigd door een heerlijk zachte kus. Een kus vol van warme liefde die me opeens deed smelten.

Ook deze kus zal ik nooit vergeten. Hierna zal ik nooit meer op die manier een vrouw kussen. De foto heb ik lang gekoesterd. Helaas kon ik toen nog niet overweg met Photoshop en heb ik een minder mooie bewerking gemaakt in Paintshop. Nadat de relatie voorbij was heb ik alle originele foto’s van mijn computer verwijderd (dat doe ik dan weer als ik beloof nooit een foto op mijn website te zetten)


Toch moet ik nog geregeld aan deze heerlijke lippen denken en wilde ik dat ik de foto opnieuw kon bewerken. Gelukkig was er onlangs een model die de pose wel met me wilde doen. Geen echte kus, geen vuur, maar wel een foto om te bewerken. Of ik de liefde en passie ooit goed in beeld kan krijgen betwijfel ik, maar het was een leuk middagje Photoshoppen tijdens een melancholische bui.



Ik ga er weer voor!

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Sun, January 22, 2017 17:54:03

Ik wil voor je zorgen. Tja, dat ik dát nog eens over mijn lippen zou krijgen had ik zelf ook niet gedacht. Hoewel ik me op z´n best voel als ik iets voor een ander kan betekenen schiet ik blijkbaar toch steeds tekort. Daar kunnen mijn kinderen over meepraten en ook de vrouwen in mijn leven heb ik niet gelukkig kunnen maken. Aan goede voornemens of inzet heeft het niet gelegen; ik deed mijn best, maar zoals Anouk het zingt: “my best wasn’t good enough”.

Al lang weet ik dat ik voor mezelf zorgen moeilijker vind dan voor een ander zorgen. Inmiddels ben ik al weer veel te lang alleen en het kriebelt. Mijn vingers jeuken om iets te kunnen betekenen voor een ander. Het internet biedt uitkomst. Zonder te zoeken komt die éne advertentie voorbij. Bijna zonder na te denken klik ik. Er volgen berichtjes over en weer en voordat ik het weet zit ik midden in een kleine volksverhuizing.

Niet alleen spulletjes verhuizen. Ruimte moet worden gedeeld en hoewel ik denk dat ik alles eet, vind ik in de vriezer eten dat ik niet snel zal eten. Ja, met tropische schoonheid in huis ligt er opeens tropisch voer in de vriezer.

Het is zondagmiddag en ik werk me door de strijk heen. Tussen het strijken door kijk ik met gemengde gevoelens naar het mooie leven dat van de andere kant van deze planeet komt. De thermostaat staat op 25 graden en buiten vriest het. Raar idee.

Ergens voel ik me wel een beetje triest om op deze manier weer de verantwoording te hebben over leven en welbevinden van ander leven dan dat van mezelf, maar eerlijk gezegd is het ook wel weer leuk om een aquarium te hebben.






ik kan het niet laten

fotoshootsPosted by johnbornemann.com Sun, November 20, 2016 18:11:34

Het laatste jaar fotografeer ik nauwelijks nog fotomodellen. Niet omdat het niet leuk is, maar gewoon omdat ik andere vormen van creatieve fotografie wil ontdekken. Ook wil ik deze winter, voor zover die nog komt, een cursus Photoshop gaan volgen.


Toch kon ik het niet laten om deze week nog een fotoshoot te doen. Net als bij de vorige shoot zeg ik weer ook nu weer: “voorlopig de laatste”. Al een hele poos stond er nog een kleishoot op mijn wish-list. Wanneer je dan onverwacht een ruimte hebt om te fotograferen én een mooi model wat haar blote rug in wil laten smeren met groene klei, begint het fotografenbloed weer door de aderen te kolken.


Er stond ook al een poosje een oude Co2 blusser klaar, dus die ging ook mee naar de shoot. Met groot respect voor het model dat opeens onder een laag groene klei zat die koud aanvoelde en ook nog eens werd afgekoeld door de koude luchtstroom van de blusser, werd het een leuke shoot.

Beetje crea-Bea; serieus poseren, met de lampen spelen en tussendoor een kopje thee, chocolaatjes en een gezellig kletspraatje. Toch niet vreemd dat ik in het voorjaar toch weer lekker modellen ga fotograferen?

En ja, ik vind de foto’s geslaagd en ik kon meteen een beetje Photoshoppen op een stormachtige zondagmiddag.

Foto’s zijn te bekijken op mijn website

bedankt

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Fri, October 21, 2016 02:33:12
(foto 1: een rustplek)


Na een dagje Hoekse Waard weet ik dat ik het even zwaar krijg. Een mix van nostalgie en traumatische jeugdherinneringen slagen er dan altijd wel weer in me een nachtje wakker te houden. Wanneer ik moe ben worden de demonen uit het verleden weer wakker. En als ik dan ook nog eens bewust andere momenten uit het leven op dat eiland toelaat, kan ik er verzekerd van zijn dat ik er last van krijg.




(foto 2 demonen uit het verleden)


Vandaag was het weer zo’n dag. Zoete herinneringen vermengen zich met bittere pijn.

Ik voel jouw slanke hand in mijn hand kruipen. Verscholen onder een dikke deken rust jouw hoofd op mijn schoot. Alleen dat piepkleine neusje en een paar wimpers zijn nog zichtbaar van een prachtig mensje.

Mijn andere hand steelt zacht jouw rug en heup. Geborgen lig je er bij, het oogt zo kwetsbaar, toch vol vertrouwen. De beschermende arm is niet voldoende gebleken om je te behoeden voor wat kwam. Hoewel ik me dood had willen vechten voor je liet ik je onbeschermd achter voor degene die je zo kwetste en zoveel kapot heeft gemaakt. Niets daarvan kan ik ongedaan maken, de pijn en het verdriet zijn door mij niet te verzachten. Het gevoel van schuld en tekort schieten vermengt zich met de dankbaarheid dat je je nog steeds zo geborgen op mijn schoot ligt.

Dat we samen de speciale momenten delen; een knuffel, een ovenschotel; een gedeeld verleden, plannen voor een avondje kassie kijken. Gewoon, zo speciaal. Ik geniet van jou, mooi mens. Wat ben ik trots op je! Bedankt dat ik in een stukje van jouw leven mag zijn.



Stukje fietsen

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Fri, October 21, 2016 02:23:28

Op weg naar de sauna in ’s Gravendeel reed ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens door de Hoekse Waard; het eiland waar ik ben opgegroeid. Opgegroeid in een tijd dat het uiterst ongebruikelijk was dat je als kind werd “gepamperd” en waarbij ouders zich nog niet als taxichauffeur lieten gebruiken. Wat we nu misschien al onverantwoordelijk zouden bestempelen, was toen normaal.

In ’s Gravendeel, het dorpje aan de Kil waar mijn bed stond, was niet zo gek veel te doen. Toen ik nog op de lagere school zat, spaarde ik met twee vriendjes twee hele guldens bij elkaar om in Maasdam een roeiboot te huren waarmee we naar de Binnenmaas roeiden. Tegenwoordig zou het ondenkbaar zijn dat drie jochies van 10 jaar oud zonder toezicht of enige roei-ervaring een boot mee zouden krijgen. Voordat er kon worden gevaren, moest er wel eerst nog 7 kilometer door de polder worden gefietst. Dat is nog eens andere koek dat virtuele Pokémons vangen.

Wanneer we wilden zwemmen in het overdekte zwembad in Strijen, moest en wel eerst 9 kilometer worden gefietst en zwemmen bij “de Binnenmaas” kostte een fietsritje van 11 kilometer. Daar zat toen niemand mee. Mobieltjes hoefden niet mee; die bestonden nog niet en dat scheelde ongetwijfeld heel veel stress. Fietsen hoorde bij de opvoeding en bij het sociale leven.

Toen ik later op de MAVO in Dordrecht zat, reden we als groep vanuit school naar de polder. Hoewel ik nadat we met het pontje de Dordtse Kil hadden overgestoken eigenlijk al thuis was, fietste ik vaak nog een stuk mee met klasgenoten die in de Schenkeldijk woonden. Bijna zes kilometer héén en weer terug. Gewoon voor de gezelligheid. Naar een klasgenootje in Strijen-Sas kostte nog wat extra kilometers.

Als kind heb ik daar nooit zo bij stilgestaan, maar nu ik zo met de auto langs de mij bekende wegen reed, viel het me op dat het eigenlijk best grote afstanden zijn. Niemand mopperde, zelfs bij storm en sneeuw kwam gewoon iedereen op tijd op school; vanzelfsprekend.

En nu zie ik als conciërge pubers te laat komen omdat ouders zich hebben verslapen, de Metro vertraging had of omdat die laatste 500 meter lopen vanaf de Metro halte naar school toch wel erg veel energie kost. Ik wil zeker niet zeggen dat vroeger alles beter was, maar vraag me wel af waar de mentaliteit en doorzettingsvermogen van de jeugd gebleven is.



Puur geluk

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Wed, August 24, 2016 21:25:10
Het record sauna bezoeken is de afgelopen maanden weer verbroken. Ik weet niet waarom, maar ik heb veel meer dan vroeger de behoefte aan niets. Niets anders dan nergens aan denken, gewoon genieten.
Me dompelen in een zee van warmte en rust en als het even kan buiten in het zonnetje lui op een zonnebed. Vandaag was het weer zo'n dag van lui genieten. Liever had ik me laten strelen door zachte liefdevolle vrouwenhanden, maar de warme zonnestralen waren een redelijk alternatief.

Na een saunarondje lag ik opeens buiten in een hangmat, zacht schommelend in de zon. Dan gaan de gedachten terug naar de keren dat ik in de tuin in de hangmat zacht wiegde. Soms alleen, soms heerlijk met z'n tweetjes. Puur geluk.

Dat gevoel van geluk is niet afhankelijk van een warme zomerzon. Genietend van dat zelfde zonnetje herinner ik me opeens weer die middag, samen in de tuin. Blote huid slechts gescheiden door de grote waterdruppels van een zomerse stortbui.
Een streling, een kus. Puur geluk.



Je bent me er één

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Fri, August 05, 2016 19:01:07
Al jaren ben ik een zeer tevreden klant van One.com, de webhost van mijn website.
Alles werkt naar tevredenheid en áls ik dan eens een keer een vraag heb, is er altijd snel een duidelijk antwoord. Niets op aan te merken, totdat.....

Met fotografie als hobby was ik ooit op zoek naar een webhost waar ik behalve mijn website ook veel foto's kon plaatsen. Handig voor modellen, die dan kunnen inloggen om de hele reportage te downloaden en ik kan zelf bepalen welke foto's wel of niet openbaar zijn. One.com levert precies wat ik zoek, tot ze opeens besluiten dat voor het plaatsen van foto's opeens een prijsverhoging van 75% moet worden betaald!

Zijn ze daar helemaal gek geworden in Denemarken?!
Het ergste is nog dat het nieuwe programma of fotogallerijen te plaatsen nog een beta versie is en men geen idee heeft of de oude foto verzamelingen kunnen worden overgezet in de nieuwe versie. Geen meerprijs betalen is geen optie, want er is ook geen mens die kan vertellen hoe lang de oude versie nog werkt.

Bijna overspannen van zoveel onredelijkheid moet ik op zoek naar een alternatief. Na veel zoeken blijkt het voor mij het gemakkelijkst om te blijven waar ik zit met een goedkoper pakket en extra kosten voor de nieuwe fotoalbums. Hiermee ben ik een fractie duurder uit, maar dat heb ik er wel voor over. Downgraden van het pakket is mogelijk, maar de kleine lettertjes zeggen dat je dat 90 dagen voor het aflopen van het jaarabonnement moet gebeuren. Inderdaad, ik moet deze maand verlengen. GRRR!

Even chatten met de helpdesk en binnen een kwartier heb ik een goedkoper pakket, een aanvullen pakket voor de foto's en meteen toegang tot alles én de nieuwe factuur staat on-line.
Met een beetje nare nasmaak ben ik alsnog weer blij met mijn webhost.

Nu alleen nog alle foto's weer uploaden in het nieuwe systeem en mijn website aanpassen.
Dát ga ik doen zodra de zomer voorbij is, dan ga ik me ook eens verdiepen in Wordpress. Dan zijn de lange herfstavonden snel gevuld.



wandeling

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Thu, July 21, 2016 22:05:47
Ja, ik wandel graag en omdat enige stuktuur wel wenselijk is plan ik de route en een hotel. Natuurlijk kan je in Nederland geen rekening houden met het weer en dus liep ik daar met 34 graden op de heide.... foutje in de planning.
Met een blik van medelijden adviseerde de vriendelijke kroegbaas van het café waar de route begon om de route tegen de wijzers van de klok in te lopen; "... dan heb je het lastige stuk maar vast gehad..." Geen idee of hij me dezelfde dag nog terug verwachtte.

De route waar ik voor gekozen had was "de Koepelroute" die langs mooie landgoederen, huizen en thee- en jachtkoepels voert. Het was even zoeken naar de kleine wegwijzers, maar als je eenmaal weet waar je naar zoekt was het een peulenschil. Soms had ik echt het gevoel in the middle of nowhere te zijn en twijfelde ik of ik niet verkeerd was gelopen.


Gelukkig had ik de app van Natuurmonumenten en route gedownload, zodat ik precies wist waar ik was. De route van ruim 12 kilometer heb ik afgelegd in 3 uur 32 minuten, waarvan ik 2 uur stevig heb doorgewandeld en anderhalf uur stil stond om te fotograferen, eten, drinken, uitrusten. Ja, ook daar is een app voor.

's Morgens was ik al even bij "Fort de Roovere"geweest. Niet echt spannend, maar wel met een unieke brug; ééntje die door het water loopt zodat je veilig het water kunt oversteken zonder dat je wordt gezien (lees: neergeschoten).
Je moet er wel eerst een stevige trap voor overwinnen, maar dan heb je ook iets unieks.


Aan het einde van de middag was ik blij dat ik, goedkoop via vakantieveiling.nl natuurlijk, een mooie kamer had in een hotel met een wellness. Wat is het na zo'n dag heerlijk om je te laten omarmen door de warmte in de sauna en bubbelbad en lekker te zwemmen of buiten op een ligstoel weer een beetje bij te komen.

Eigenlijk had ik nog gepland om de zonsondergang aan de Zeeuwse kust te fotograferen, maar met de dreiging van pittige onweersbuien heb ik dat maar even uitgesteld tot de volgende morgen. Wekker op 06:00 uur, ontbijt om 06:30 en snel op weg.

Alweer een immense trap moeten bedwingen, maar daarna op een bijna leeg strand de paalhoofden kunnen fotograferen; die kan van de bucketlist!


En dan nu weer lekker thuis. Dagje wandelen is leuk, maar me terugtrekken in the man cave is minstens zo lekker.

Meer foto's staan op de website, helemaal onder aan de pagina.




« PreviousNext »