Bloggermann

Bloggermann

Nieuwtjes, berichtjes, lief dagboek

Op deze pagina hoop ik met enige regelmaat iets te posten.

Eigenlijk bedoeld voor berichtjes over fotografie, maar het blijkt in de praktijk hoofdzakelijk wat overdenkingen die ik anders op Facebook zou plaatsen.


Soms zeggen plaatjes meer dan woorden; dan moet je even >>>HIER <<< kijken.




Veel plezier, of klik weg :-)

Stukje fietsen

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Fri, October 21, 2016 02:23:28

Op weg naar de sauna in ’s Gravendeel reed ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens door de Hoekse Waard; het eiland waar ik ben opgegroeid. Opgegroeid in een tijd dat het uiterst ongebruikelijk was dat je als kind werd “gepamperd” en waarbij ouders zich nog niet als taxichauffeur lieten gebruiken. Wat we nu misschien al onverantwoordelijk zouden bestempelen, was toen normaal.

In ’s Gravendeel, het dorpje aan de Kil waar mijn bed stond, was niet zo gek veel te doen. Toen ik nog op de lagere school zat, spaarde ik met twee vriendjes twee hele guldens bij elkaar om in Maasdam een roeiboot te huren waarmee we naar de Binnenmaas roeiden. Tegenwoordig zou het ondenkbaar zijn dat drie jochies van 10 jaar oud zonder toezicht of enige roei-ervaring een boot mee zouden krijgen. Voordat er kon worden gevaren, moest er wel eerst nog 7 kilometer door de polder worden gefietst. Dat is nog eens andere koek dat virtuele Pokémons vangen.

Wanneer we wilden zwemmen in het overdekte zwembad in Strijen, moest en wel eerst 9 kilometer worden gefietst en zwemmen bij “de Binnenmaas” kostte een fietsritje van 11 kilometer. Daar zat toen niemand mee. Mobieltjes hoefden niet mee; die bestonden nog niet en dat scheelde ongetwijfeld heel veel stress. Fietsen hoorde bij de opvoeding en bij het sociale leven.

Toen ik later op de MAVO in Dordrecht zat, reden we als groep vanuit school naar de polder. Hoewel ik nadat we met het pontje de Dordtse Kil hadden overgestoken eigenlijk al thuis was, fietste ik vaak nog een stuk mee met klasgenoten die in de Schenkeldijk woonden. Bijna zes kilometer héén en weer terug. Gewoon voor de gezelligheid. Naar een klasgenootje in Strijen-Sas kostte nog wat extra kilometers.

Als kind heb ik daar nooit zo bij stilgestaan, maar nu ik zo met de auto langs de mij bekende wegen reed, viel het me op dat het eigenlijk best grote afstanden zijn. Niemand mopperde, zelfs bij storm en sneeuw kwam gewoon iedereen op tijd op school; vanzelfsprekend.

En nu zie ik als conciërge pubers te laat komen omdat ouders zich hebben verslapen, de Metro vertraging had of omdat die laatste 500 meter lopen vanaf de Metro halte naar school toch wel erg veel energie kost. Ik wil zeker niet zeggen dat vroeger alles beter was, maar vraag me wel af waar de mentaliteit en doorzettingsvermogen van de jeugd gebleven is.