Bloggermann

Bloggermann

Nieuwtjes, berichtjes, lief dagboek

Op deze pagina hoop ik met enige regelmaat iets te posten.

Eigenlijk bedoeld voor berichtjes over fotografie, maar het blijkt in de praktijk hoofdzakelijk wat overdenkingen die ik anders op Facebook zou plaatsen.


Soms zeggen plaatjes meer dan woorden; dan moet je even >>>HIER <<< kijken.




Veel plezier, of klik weg :-)

televisie

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Tue, May 08, 2018 17:19:38

In mijn jeugd waren het grote houten kasten met een groen scherm, dat even moest opwarmen voordat er een zwart-wit beeld kwam. Enkele uren per dag werd er uitgezonden op twee zenders en aan de antenne op het dak kon je zien welke zenders je kon ontvangen. Bij mijn vriendje konden ze ook België ontvangen, die ook op zondagmiddag uitzond. In de schemer liepen we als kinderen door de straten en gluurden in de woonkamers want er waren ook (heel weinig) mensen die een kleurentelevisie hadden!


Toen later een experiment kwam om 24/7 televisie uit te zenden, geloofde ik niet dat zoiets ooit in Nederland zou komen. Zie nu, ik heb 127 zenders tot mijn beschikking en ik kan nog uitbreiden. Veel programma’s kijk ik niet op het moment dat ze worden uitgezonden, zodat je de reclames over kan slaan en je niet hoeft te haasten om het “acht uur journaal” te zien. Voor films hebben we Netflix of kijken we films on demand bij de provider of via de app van Pathé of Videoland.

Niet dat vroeger alles beter was, maar ik mis een beetje de nostalgie, of in ieder geval het idee dat een avondje televisie kijken nog iets speciaals had. Met de kinderen een avondje televisie kijken was een feestje. Zo werd er ’s middags al overlegd wat we zouden kijken, er werden verschillende soorten chips gekocht en ’s avonds we hingen tegen elkaar op twee grote banken als een nestje jonge dieren. Zo herinner ik me de allereerste Voice (of gelijknamig programma), die ik samen met de buuv bekeek, met een glaasje wijn en wat speciaal aangekochte knabbels; gezellig.


Het onbetwiste hoogtepunt van televisie kijken was wel samen met Pouline. Twee tweepersoons banken werden tegen elkaar geschoven en zo lagen we als puppies in een mandje met een veel te hoge rand tegen elkaar aan; dekentje er bij smiley Met mijn lange benen vaak over de rand van bank keken we dan films en tijdens de reclame’s werd er heerlijk geknuffeld. (tijdens de film een beetje handje-vrijen of af en toe een zachte streling) Waardevolle momenten die ik mis en waar ik met plezier aan terug denk.

Nu ik sinds januari ziek thuis ben, is de hedendaagse manier van televisie kijken wel een uitkomst. Ik kan nu eigenlijk niets; lees een boek of kijk televisie en als ik mazzel heb, heb ik soms een uurtje minder pijn, waardoor ik kan Photoshoppen. De rest van de dag slaap ik, of kijk ik televisie. Meestal films op Netflix, die steeds beter weet waar ik graag naar kijk.



Geen nostalgie meer, maar een moderne digitale tv en een onbeperkt aantal films staat voor me klaar. Ik zet de vet- en suikerloze Japanse mix en een alcoholvrij biertje klaar, zet de comfortstoel in de relaxstand en pak de afstandbediening. TV, wat ben ik blij met je!







Stoned

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Mon, April 16, 2018 19:21:37

Wat in november vorig jaar begon als een simpele hielspoor is inmiddels al enkele maanden een nekhernia. Wat die twee met elkaar te maken hebben weet ik niet, maar wel weet ik dat ik nog nooit zoveel pijn heb gehad. Behalve de hielspoor had ik tintelende tenen die in brand leken te staan, wat later uitbreidde naar mijn hand. Wekenlang heb ik gewerkt met en icepack onder mijn voet, of in mijn hand.

Wanneer je te lang in de sneeuw heb gespeeld krijg je als je weer binnen komt tintelende handen die erg veel pijn doen. Zodra je weer op temperatuur bent, is de pijn weer weg. Behalve bij mij. Daar gaat het 24/7 door. Dan staat er ook nog eens een enorme kerel achter me die met zijn duim keihard tussen mijn schouderbladen drukt. Soms kan ik dat gevoel negeren, soms word ik een beetje gek van die pijn. De huid op mijn rechterarm is soms zo gevoelig, dat de aanraking van een overhemd aanvoelt alsof je een grote open schaafwond afdroogt met een keiharde droge handdoek.

Dan ga je dus de medische molen in. Schrikdraad om je vingers en een stroomstootwapen op je hand; hart- en longfoto en uiteindelijk de MRI scan. Tussendoor is de dosis pijnstillers steeds weer verhoogd. Toch nog steeds zoveel pijn dat ik huilend als een klein kind in bed lig. Noodkreet naar het ziekenhuis en de hoeveelheid chemische morfine en pillen die de morfine versterken wordt weer verhoogd. Nu gaat het redelijk, behalve de pijn in mijn vingers, hand en pols. Die pijn gaat maar niet weg. Als het goed is moet het morgen beter gaan. Dan krijg ik een pijnstiller ingespoten tussen de nekwervels en in de pols. Ik ben benieuwd.





De afgelopen maanden zit ik thuis in trainingsbroek en mouwloos hemd. Met mijn schema van medicijnen innemen zat kerkbezoek er al een poos niet in. Of ik had erg veel pijn, óf ik was stoned van de pillen en sliep. Afgelopen zondag medicijnen goed gepland en kon ik weer eens “kerken” en daarvoor moest ik wel kleding aantrekken.

Bleek dat ik calorietjes in mijn kast heb! Alle kleding gekropen! Een half jaar amper gelopen, medicijnen die als bijwerking kunnen hebben dat je zwaarder wordt én de nodige hoeveelheid troostvoer hebben gezorgd voor de kollossale omvang. Ik weet wat me te doen staat zodra ik genezen ben.

Het enig voordeel van langdurig ziek zijn is dat je tijd hebt voor klusjes waar je nooit aan toe ben gekomen. In mijn geval orde scheppen op 3 harde schijven in de pc. Op dagen dat ik minder pijn had, kon ik op de momenten dat de medicatie optimaal werkte, twee maal per dag 1 á 1,5 uur de muis vasthouden en typen. Inmiddels staat (bijna) alles keurig in nette mappen. Dubbele en overbodige bestanden gewist en weer ruimte op de pc. Tot mijn verbazing kwam ik nog een paar foto’s tegen van mijn enige echte liefde waarvan ik dacht dat ik alles had gewist. Leuke verrassing. Mooie herinneringen vergeet je nooit, maar er weer een plaatje bij zien is extra leuk. Zo af en toe zwijmelen bij het geluid van het waterornament en kijken naar vervlogen tijden.....


Klik kier voor het geluid









Digitale wereld

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Thu, March 29, 2018 10:02:44

Nu ik al enkele weken thuis ben vanwege een nekhernia, kom ik opeens meer in aanraking met de digitale wereld. Hoewel ik boven een supermarkt woon, doe ik sinds kort de boodschappen bij “Picnic” (ik merk dat ik veel pijn heb na het boodschappen doen)

Met de smartphone klik je in de app aan wat je wilt hebben en wanneer en de boodschappen worden tot aan de voordeur geleverd. Voor sommige artikelen zal ik ongetwijfeld iets meer betalen dan bij mijn eigen Plus supermarkt, maar volgens de consumentenbond is Picnic de allergoedkoopste met de “A”-merken.

Al een paar maanden erger ik me aan de handvatten van mijn IKEA messenset. De messen zijn scherp, maar de kunststof handvatten voelen kleverig aan, hoe ik ze ook was. Toevallig kijk ik op Vakantieveiling en zie een messenset voor een tientje! Een set dat volgens de website van de fabrikant bijna € 100,00 kost en op diverse sites voor rond de € 70,00 te koop is. Na een paar keer bieden ben ik de “winnaar” en mag ik het messenset voor € 10,00 kopen. Tel daar een zelfde bedrag bij op voor administratie en verzendkosten en ik heb toch voor een mooie prijs een mooi messenset, die de volgende dag al wordt geleverd.

Zo surfte ik naar Bol voor een hedendaagse portemonnee mét beveiliging voor mijn bank- en OV pas. Even klikken en 24 uur later ligt het in de brievenbus.

Met een nekhernia is het belangrijk dat de monitor van de pc op ooghoogte is, wat bij mij dus niet het geval is, Op zoek dus naar de juiste beugel. Op een Duitse website vind ik een perfecte beugel die zwaarder oogt dan de veel duurdere beugels op andere websites. Betalen moest via PayPal, dus moest ik een account aanmaken, wat verbazend eenvoudig is en snel is geregeld. Voor € 12,00 all-in wordt 48 uur later het pakketje geleverd met een beugel met méér instelmogelijkheden dan op de website stond vermeld en nog degelijker dan ik dacht.

Omdat ik niet veel meer kan dan Netflix kijken en zitten, heb ik twee studieboeken online besteld die al binnen 24 uur zijn geleverd!
Nu zit ik nog te wachten op een telefooncover met bescherming tegen vallen, waterdicht, krasbestendige laag en, ja je leest het goed, een ingebouwde extra accu! Die moet uit het land van Trump komen, dus dan is 24 uur levering niet mogelijk.


Natuurlijk ben ik erg blij dat ik vanuit het ziekbed zo gemakkelijk, snel en meestal ook erg goedkoop kan shoppen, maar dan vraag ik me alleen af hoe de binnenstad van het o zo gezellige Delft er over 10 jaar uit ziet.





Het verleden vervaagt

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Wed, March 28, 2018 13:22:31

Het verleden vervaagt en daar was ik me vorige week opeens zo van bewust.

Ongeveer 20 jaar geleden kocht ik in een sportzaak op het pleintje waar ik toen woonde een winterjas. Al jaren droeg ik hele dikke winterjassen, dubbel gevoerd met weet ik wat voor spul, zodat ik er in de winter uitzag als een Michelin mannetje. Nee, zei tante Bep (de eigenaar van de winkel) “je moet nu eens een keer een leuke jas nemen” smiley
Trots kwam ze aangewandeld met een knalrode jas, met de dikte die minder was dan twee theedoeken! Hoe konden die twee flinterdunne laagjes me nou warmer houden dan de kilo’s synthetische veertjes?

Het model van de jas beviel me wel en hij was naar mijn gevoel vederlicht maar mijn gevoel zei me dat die jas me toch nooit warm kon houden in de winter? Een heel verhaal over winddicht, maar toch ademend, waterdicht, gemakkelijke jaszakken enz. enz. kon me niet overtuigen, maar tante Bep beloofde me dat wanneer ik na twee maanden niet tevreden zou zijn, ik mijn geld terug zou krijgen. Dus kocht ik de jas. Dat was in 1998, de vorige eeuw.

Na iedere winter waste ik de jas met speciaal wasmiddel om daarna nog eens te wassen met een waterafstotend middel. Toegeven dat ik de jas niet iedere winter heb gedragen, maar na 20 jaar begint de jas het op te geven. De mouwen beginnen te rafelen en tot overmaat van ramp bleef ik vorige week met mijn arm achter iets scherps hangen, waardoor ik er nu een klein scheurtje in de jas zit.

Op het moment dat ik besluit dat de jas na deze winter weg moet, slaat de nostalgie toe. Ik weet nog precies alles van het moment dat ik de jas kocht, het pleintje, het dorp, het eiland en vooral ons gezinsleven op dat moment.

Later, toen ik na mijn echtscheiding mijn eerste echte huis kreeg, kocht ik een vloerkleed. Het was wel even zoeken maar uiteindelijk kwam ik thuis met een ivoor-wit kleed. Puur wol en met de schriftelijke garantie dat er geen kleine kinderen aan dit kleed hebben gewerkt. Vanaf het begin heeft het kleed gepluisd, maar dat vond ik niet zo erg. Het viel ook niet zo op omdat ik meer uren op mijn werk en elders doorbracht dan thuis.

Nu ik al enkele weken aan huis ben gekluisterd is het anders. Ik loop meer te ijsberen op dit kleed en nu ik 24/7 samen ben met dit kleed, ga ik me meer en meer ergeren aan dat gepluis in mijn huis. Meteen log ik in bij de plaatselijke vuilophaler en twee dagen later is het kleed weg. En ook nu denk ik weer terug aan de tijd in Oud Beijerland; een vreemde periode in mijn leven waarin dingen zijn gebeurd die eigenlijk niet in mijn leven passen, maar waar ik als in een roes doorheen ben gegaan.

Tja, noem het nostalgie van een oude man, maar toch heb ik met een beetje pijn in mijn hart afscheid genomen van jas en kleed en daarmee vervaagt er weer een stukje van het verleden.

Positief gezien: er is meer ruimte voor de toekomst!






goed doel gezocht

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Mon, November 06, 2017 21:46:31
Na ruim drie jaar als vrijwilliger te hebben gewerkt in de Pallieterburght stopt het er nu voor mij. De kleine huislijke en kleurrijke vestiging in Capelle aan den IJssel gaat verhuizen naar het grote witte Erasmus ziekenhuis in Rotterdam. Waar ik eerst lopend vanuit mijn werk naar de Pallieterburght kon, moet ik nu reizen naar hartje Rotterdam.

De invulling voor de vrijwilligers wordt ook anders. Niet meer koken of een wasje weg strijken; geen kleine klusjes of de koffiemachine uit elkaar halen en schoonmaken.
Misschien wat egoïstisch van me, maar ik voel me het prettigst als ik gewoon onzichtbaar op de achtergrond dingen kan doen waar een ander blij mee is en dat zal er in Rotterdam niet meer bij zijn.

Ook zieke baby's moeten leren op hun buik te rollen en spelend de wereld ontdekken, zich lichamelijk te ontwikkelen net als een gezonde baby, maar die taak stopt nu voor mij. Waarschijnlijk ga ik het wel erg missen om een ziek huilend kind te kunnen troosten en in slaap te knuffelen. Ik ben er nog niet uit wie daar meer van heeft genoten; de baby's of ik. Met veel plezier kijk ik terug op die periode.

Nu neem ik even een korte pauze en daarna ga ik eens op zoek naar een ander goed doel waar ik me in kan zetten. Er lijkt een grote vraag naar vrijwilligers, dus dat zal wel goed komen denk ik.



afscheid

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Sun, October 08, 2017 16:28:31
Nooit mijn sterkste kant geweest om afscheid te nemen. Waarschijnlijk omdat afscheid bij mij meestal ongewenst en pijnlijk was. Altijd een verlies van dierbaren. De pijn zit diep verstopt op plaatsen die ik liever mijd, maar als ik moe ben laten de herinneringen zich niet weg stoppen. Niet handig om dan de muziek te draaien die onlosmakelijk is verbonden aan het verlies van de kinderen (Our farewell) of de enige liefde in mijn leven (Anouk )

Uitrusten, toch nog maar even naar de sauna, warmte proeven en daarna loom naar bed. Morgen weer een nieuwe dag.

Lucht

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Sat, June 03, 2017 19:21:05
Het einde is nabij. Het lijkt erop dat er eindelijk een einde komt aan een periode waarin ademhalen een vermoeiende bezigheid is. Met een neus die nagenoeg de hele dag dicht zit, is het leven soms lastig.
Krav Maga bleek niet lang haalbaar, omdat ik gewoon niet genoeg adem kon halen; probeer dat maar eens met een bitje in je mond.

In slaap vallen kan alleen door de neus open te trekken, diverse houdingen waardoor ik wel in slaap val, maar 's nachts weer wakker word omdat mijn neus dicht zit, of mijn keel droog is. De periode van korte nachten lijkt aan zijn einde te komen.

Al eerder was geprobeerd mijn neus weer op te lappen. Bij de eerste poging is met wat boor- en freeswerk de luchtdoorlaat vergroot, maar helaas is er weer net zoveel littekenweefsel terug gekomen en was ik weer terug bij af.

Later werd besloten een stukje bot uit de onderkant van mijn neus weg te halen en dat te gebruiken om de bovenkant van de neus te verbreden. Tijdens de operatie werd het open neus syndroom geconstateerd en werd de operatie stop gezet.

Helaas krijg ik steeds meer last van de constant verstopte neus. Altijd vermoeid en vaak ontstekingen. Dus toch maar weer naar het ziekenhuis, het derde.

Na twee consults en twee slaaponderzoeken, waarvan één onder narcose, zijn alle andere opties uitgesloten en is de oorzaak gevonden. Belangrijker nog: de oplossing is gevonden.

Binnenkort wordt een gedeelte van het slijmvlies weggebrand. Niet met een vlammenwerper maar met microgolven zoals we die kennen uit de magnetron.
De hele behandeling duurt ongeveer 20 minuutjes, maar het herstel zal 4 - 6 weken gaan duren. Misschien lange weken omdat ik mogelijk nóg minder adem kan halen, maar daarna moet ik eindelijk normaal adem kunnen halen zonder moe te worden.

Ik zie er naar uit!


Macro

foto'sPosted by johnbornemann.com Sun, May 28, 2017 08:24:52

Het is nog geen half zes in de morgen als ik de auto parkeer bij de Oisterwijkse vennen. Daarvoor moet ik wel om 04:00 uur de wekker zetten, au! De zon moet nog opkomen en ik hoop op een mooi gekleurde lucht over het benevelde water. Ik word niet teleurgesteld. Vandaag heb ik een missie; het fotograferen van libellen met mijn nieuwe camera en macrolens.

Aan de rand van het eerste vennetje dat ik tegen kom ben ik blijkbaar het ontbijtje voor honderden muggen. Zolang ik loop valt de schade mee, maar zodra ik stil sta ben ik meer bezig deze hongerige meute van me af te houden, dan is het maken van foto’s een uitdaging. Het zonnetje komt op, de jacht op libellen en andere insecten is geopend.


Op een Facebook pagina had ik mijn eerste macrofoto’s geplaatst met het verzoek om opbouwende kritiek en met die nieuwe kennis ging ik op pad. Een klein diafragma zou het magische woord zijn, dus ging ik hiermee experimenteren. Met het nog flauwe licht betekende dit wel dat de ISO flink omhoog moest. In de wandeling van ruim 5 uur die volgde heb ik gespeeld met veel verschillende instellingen. Om de ISO te verminderen heb ik ook gebruik gemaakt van een LED videolamp en natuurlijk de reportage flitser.

Libellen heb ik in ruime mate gezien; als een stel ADHD-ers scheren ze over het water, maar geen van deze kamikazepiloten wilde ergens landen. Misschien dat ze dat later op de dag doen, maar deze ochtend hadden ze andere plannen. Jammer, want voor deze diertjes was ik eigenlijk afgereisd naar het mooie Brabant.

Thuis aangekomen heb ik de buit eens goed bekeken. Van de ruim 150 foto’s zijn er maar een handjevol die ik echt geslaagd vind. Snel delen op het internet en vragen om feedback. Leermoment. Sluitertijd te lang, ISO te hoog en vooral de tip op met een klein diafragma te werken bleek volgens bijna iedereen helemaal verkeerd. Flitsen is uit den boze, net als fotograferen met teveel zonlicht.
Van de foto’s die ik eigenlijk wel mooi vind, krijg ik tips hoe ik er met Photoshop misschien nog iets van kan maken.

Met al die goedbedoelde feedback ga ik binnenkort weer op pad.
Vanmorgen is ook de schade van gister goed zichtbaar. Mijn armen, benen en hoofd zitten vol met grote dikke bulten en rode plekken die irritant jeuken. Je moet er natuurlijk wel wat voor over hebbensmiley.








Next »