Bloggermann

Bloggermann

Nieuwtjes, berichtjes, lief dagboek

Op deze pagina hoop ik met enige regelmaat iets te posten.

Eigenlijk bedoeld voor berichtjes over fotografie, maar het blijkt in de praktijk hoofdzakelijk wat overdenkingen die ik anders op Facebook zou plaatsen.


Soms zeggen plaatjes meer dan woorden; dan moet je even >>>HIER <<< kijken.




Veel plezier, of klik weg :-)

Het verleden vervaagt

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Wed, March 28, 2018 13:22:31

Het verleden vervaagt en daar was ik me vorige week opeens zo van bewust.

Ongeveer 20 jaar geleden kocht ik in een sportzaak op het pleintje waar ik toen woonde een winterjas. Al jaren droeg ik hele dikke winterjassen, dubbel gevoerd met weet ik wat voor spul, zodat ik er in de winter uitzag als een Michelin mannetje. Nee, zei tante Bep (de eigenaar van de winkel) “je moet nu eens een keer een leuke jas nemen” smiley
Trots kwam ze aangewandeld met een knalrode jas, met de dikte die minder was dan twee theedoeken! Hoe konden die twee flinterdunne laagjes me nou warmer houden dan de kilo’s synthetische veertjes?

Het model van de jas beviel me wel en hij was naar mijn gevoel vederlicht maar mijn gevoel zei me dat die jas me toch nooit warm kon houden in de winter? Een heel verhaal over winddicht, maar toch ademend, waterdicht, gemakkelijke jaszakken enz. enz. kon me niet overtuigen, maar tante Bep beloofde me dat wanneer ik na twee maanden niet tevreden zou zijn, ik mijn geld terug zou krijgen. Dus kocht ik de jas. Dat was in 1998, de vorige eeuw.

Na iedere winter waste ik de jas met speciaal wasmiddel om daarna nog eens te wassen met een waterafstotend middel. Toegeven dat ik de jas niet iedere winter heb gedragen, maar na 20 jaar begint de jas het op te geven. De mouwen beginnen te rafelen en tot overmaat van ramp bleef ik vorige week met mijn arm achter iets scherps hangen, waardoor ik er nu een klein scheurtje in de jas zit.

Op het moment dat ik besluit dat de jas na deze winter weg moet, slaat de nostalgie toe. Ik weet nog precies alles van het moment dat ik de jas kocht, het pleintje, het dorp, het eiland en vooral ons gezinsleven op dat moment.

Later, toen ik na mijn echtscheiding mijn eerste echte huis kreeg, kocht ik een vloerkleed. Het was wel even zoeken maar uiteindelijk kwam ik thuis met een ivoor-wit kleed. Puur wol en met de schriftelijke garantie dat er geen kleine kinderen aan dit kleed hebben gewerkt. Vanaf het begin heeft het kleed gepluisd, maar dat vond ik niet zo erg. Het viel ook niet zo op omdat ik meer uren op mijn werk en elders doorbracht dan thuis.

Nu ik al enkele weken aan huis ben gekluisterd is het anders. Ik loop meer te ijsberen op dit kleed en nu ik 24/7 samen ben met dit kleed, ga ik me meer en meer ergeren aan dat gepluis in mijn huis. Meteen log ik in bij de plaatselijke vuilophaler en twee dagen later is het kleed weg. En ook nu denk ik weer terug aan de tijd in Oud Beijerland; een vreemde periode in mijn leven waarin dingen zijn gebeurd die eigenlijk niet in mijn leven passen, maar waar ik als in een roes doorheen ben gegaan.

Tja, noem het nostalgie van een oude man, maar toch heb ik met een beetje pijn in mijn hart afscheid genomen van jas en kleed en daarmee vervaagt er weer een stukje van het verleden.

Positief gezien: er is meer ruimte voor de toekomst!







Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.