Bloggermann

Bloggermann

Nieuwtjes, berichtjes, lief dagboek

Op deze pagina hoop ik met enige regelmaat iets te posten.

Eigenlijk bedoeld voor berichtjes over fotografie, maar het blijkt in de praktijk hoofdzakelijk wat overdenkingen die ik anders op Facebook zou plaatsen.


Soms zeggen plaatjes meer dan woorden; dan moet je even >>>HIER <<< kijken.




Veel plezier, of klik weg :-)

Stoned

overdenkingenPosted by johnbornemann.com Mon, April 16, 2018 19:21:37

Wat in november vorig jaar begon als een simpele hielspoor is inmiddels al enkele maanden een nekhernia. Wat die twee met elkaar te maken hebben weet ik niet, maar wel weet ik dat ik nog nooit zoveel pijn heb gehad. Behalve de hielspoor had ik tintelende tenen die in brand leken te staan, wat later uitbreidde naar mijn hand. Wekenlang heb ik gewerkt met en icepack onder mijn voet, of in mijn hand.

Wanneer je te lang in de sneeuw heb gespeeld krijg je als je weer binnen komt tintelende handen die erg veel pijn doen. Zodra je weer op temperatuur bent, is de pijn weer weg. Behalve bij mij. Daar gaat het 24/7 door. Dan staat er ook nog eens een enorme kerel achter me die met zijn duim keihard tussen mijn schouderbladen drukt. Soms kan ik dat gevoel negeren, soms word ik een beetje gek van die pijn. De huid op mijn rechterarm is soms zo gevoelig, dat de aanraking van een overhemd aanvoelt alsof je een grote open schaafwond afdroogt met een keiharde droge handdoek.

Dan ga je dus de medische molen in. Schrikdraad om je vingers en een stroomstootwapen op je hand; hart- en longfoto en uiteindelijk de MRI scan. Tussendoor is de dosis pijnstillers steeds weer verhoogd. Toch nog steeds zoveel pijn dat ik huilend als een klein kind in bed lig. Noodkreet naar het ziekenhuis en de hoeveelheid chemische morfine en pillen die de morfine versterken wordt weer verhoogd. Nu gaat het redelijk, behalve de pijn in mijn vingers, hand en pols. Die pijn gaat maar niet weg. Als het goed is moet het morgen beter gaan. Dan krijg ik een pijnstiller ingespoten tussen de nekwervels en in de pols. Ik ben benieuwd.





De afgelopen maanden zit ik thuis in trainingsbroek en mouwloos hemd. Met mijn schema van medicijnen innemen zat kerkbezoek er al een poos niet in. Of ik had erg veel pijn, óf ik was stoned van de pillen en sliep. Afgelopen zondag medicijnen goed gepland en kon ik weer eens “kerken” en daarvoor moest ik wel kleding aantrekken.

Bleek dat ik calorietjes in mijn kast heb! Alle kleding gekropen! Een half jaar amper gelopen, medicijnen die als bijwerking kunnen hebben dat je zwaarder wordt én de nodige hoeveelheid troostvoer hebben gezorgd voor de kollossale omvang. Ik weet wat me te doen staat zodra ik genezen ben.

Het enig voordeel van langdurig ziek zijn is dat je tijd hebt voor klusjes waar je nooit aan toe ben gekomen. In mijn geval orde scheppen op 3 harde schijven in de pc. Op dagen dat ik minder pijn had, kon ik op de momenten dat de medicatie optimaal werkte, twee maal per dag 1 á 1,5 uur de muis vasthouden en typen. Inmiddels staat (bijna) alles keurig in nette mappen. Dubbele en overbodige bestanden gewist en weer ruimte op de pc. Tot mijn verbazing kwam ik nog een paar foto’s tegen van mijn enige echte liefde waarvan ik dacht dat ik alles had gewist. Leuke verrassing. Mooie herinneringen vergeet je nooit, maar er weer een plaatje bij zien is extra leuk. Zo af en toe zwijmelen bij het geluid van het waterornament en kijken naar vervlogen tijden.....


Klik kier voor het geluid










Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.